บทที่ 23 ตัดไม่ขาด

ตุบ!

ฉันปิดและล็อคประตูห้องทันที เป็นอะไรของเขานะ ถามอยู่ได้ว่าไปไหนมา

“ฮือๆ”

ฉันไม่ไหวแล้วนะ ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างขึ้นมันขาดผึ่งอีกแล้ว สุดท้ายก็ต้องกลับมานั่งร้องไห้จมกองน้ำตาเหมือนเดิม

วันต่อมา

ฉันตื่นแต่เช้าตามเคยหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็ต้องโทรไปสั่งอาหารเช้าให้พี่ภูเหมือนท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ