บทที่ 3 ตามรับตามส่ง

 บทที่ 3:ตามรับตามส่ง

ตึกคณะวิศวะ

“ เอ๋! ????? เเกพาฉันเดินมาที่ตึกคณะวิศวะทำไมวาวา แกมาหาไต้ฝุ่นหรอ นัดมันใว้?"

" ป่ะ ป่าวก็เมื่อกี้เราอยากออกมาจากตรงนั้นก็เลยเดินมาเรื่อยๆไม่รู้ว่ามันมาถึงตึกคณะวิศวะได้ยังไง"

"ใจสั่งมาอะดิ " หนามเตยพูดแล้วก็ยิ้มหัวเราะชอบใจ

" เเกอย่าพูดมากนี้ได้ไหม นี่มันดงตัวพ่อเลยนะหนีเสือปะจรเข้ปะเนี่ยคนมองมาเต็มเลยฉันว่าเรารีบไปจากตรงนี้เถอะ"

" จะถึงเวลาเข้าเรียนคาบบ่ายแล้วด้วย เราต้องกลับไปที่ตึกเดี๋ยวนี้ไม่งั้นไม่ทันเช็คชื่อแน่ๆเร็วๆยัยเตย "

" ต้องเดินวนกลับไปที่ตึกอีกแล้วยัยวาวา แกเนี่ย"

"เอ่อ!!!อย่าพูดมากตามมาเร็วๆ"

"วี๊ดวิ๊ว!!!สาวๆไปไหนกันจ๊ะมาหาพี่หรอ"

"หูย!!!น้องสาวขาวจั๊วะเลย "

"เสปคกูเลย กูชอบขาวๆแบบนี้ "

เสียงผิวปากแซวตามหลังสองสาวหลังจากเดินผ่านโต๊ะรุ่นพี่ผู้ชายคณะวิศวะ

หลังตึก

ห้องน้ำคณะวิศวะ

"นั้นมัน สาวๆเพื่อนสนิทไอ้ไต้ฝุ่นนี้หว่า มาที่คณะเราทำไมกัน"

"มึงถามกูหรอไอ้มาวินแล้วให้กูไปถามใครต่อเห็นกันอยู่สองคนหรือมีบุคคนที่สาม"

เสียงธันย์พูดขึ้นแล้วมองดูซ้าย ขวา

"โป๊ก!!"

"โอ๊ยยย!!!ไอ้บ้าวินกูเจ็บนะเว้ยเข็กมะเหง็กลงมาได้สมองกูกระทบกระเทือนเรียนไม่จบจะทำยังไง"

"ถ้ามึงเรียนไม่จบไม่เกี่ยวกับกู นั้นเพราะมึงมันโง่เอง

เข้าใจ๋"

"อ่าว!!!ไอ้บ้ามาวิน หลอกด่ากูอีกแล้วนะมึง ไอ้สัส รอกูด้วย"

ตึกคณะบริหาร

"หาววว หมดคาบเรียนสักทีเรียนมัธยมกับมหาลัยมันช่างแตกต่างกันจริงๆหัวสมองปลาทองอย่างฉันจะติดไหมFไหมเนี่ย"

"ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้งยัยเตย แต่ที่เเกจะติดFก็เพราะหลับในห้องเรียนมันไม่เข้าสมองแกมากกว่า"

" แหะๆก็มันงว่งนี้นา "

"จะไม่ให้ง่วงได้ไงทำงานดึกดื่น เที่ยงคืน ตี1 ตี2 ได้นอนไม่กี่ชั่วโมงเอง"

"อย่าบ่นสิเดี๋ยวแก่เร็วนะยังไงเเกก็จดเเลคเชอร์เอาใว้ให้ฉันอยู่แล้วเนาะ วาวา คนสวยเพื่อนรัก"

"แกนี้จริงๆเลยยัยเตย"

โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ต้นมะม่วงหน้าคณะตึกบริหาร

"วาวาๆๆๆ"เสียงของหนามเตยที่ตะโกนจนคนที่เรียกชื่อสะดุ้ง

"เเกจะตะโกนทำไมเนี่ยนั่งใกล้กันแค่นี้เอง"

"นั่งเหม่อคิดอะไรอยู่เรียกก็ไม่ตอบ"

"อ๋อ!ป่าวๆคิดอะไรเพลินๆไปเรื่อยนะ"

"ว่าแต่วันนี้แกว่างไหมฉันอยากกินชาบู ตอนนี้ก็บ่ายสามแล้ววันนี้คงไม่มีเรียนแล้ว เนาะๆไปกัน"

"อืมได้สิเดี๋ยวฉันแชทไลน์บอก ฝุ่น ก่อนนะ"

ข้อความ

ยัยหมูอ้วน🐽:ฝุ่นวันนี้เราไปกินชาบูกับหนามเตยนะ

ไอ้หมาบ้า🐶:ไปกินร้านไหน

ยัยหมูอ้วน:🐽กินร้านเดิมที่ชอบกินประจำไง

ไอ้หมาบ้า🐶:อืม!ได้จะกลับกี่โมงจะได้ไปรับ

ยัยหมูอ้วน🐽:ประมาณ19.00น.นายว่างใช่ไหมทำไรอยู่

ไอ้หมาบ้า🐶:ว่างเดี๋ยวเราไปรับ

ยัยหมูอ้วน🐽:ส่งสติ๊กเกอร์OK "แล้วทำไมแกไม่โทรไปเลยคุยแชทบอกทำไม"

"ก็ฉันแค่จะแชทบอกใว้ไม่คิดว่าฝุ่นจะตอบเร็วขนาดนี้สงสัยจับโทรศัพท์อยู่พอดี ไปกันเถอะจะกินไหมชาบูอะ"

"กินสิ หิวแล้วๆ"

ร้านชาบูเจ้าดัง

"คนเยอะจริงๆกว่าจะถึงคิว รอเกือบชั่วโมงครึ่งนั่งรอตั้งนานกว่าจะได้กิน " วาวาบ่นพลางเอนตัวตามเก้าอี้ในท่านั่งสบาย

"แต่ตอนนี้เราอิ่มแปล้เลย เเน่นท้องมากด้วยเราไปเดินย่อยกันดีกว่า อีกตั้งหนึ่งชั่วโมงจะถึงเวลาไต้ฝุ่นมารับ ไปShopping กันไหมวาวา "

หลังจากเดินย่อยแวะร้านนั้นร้านนี้ก็ถึงเวลาที่เพื่อนชายจะมารับ"

"นายไต้ฝุ่น จะมารับเเกแน่นะหรือให้ฉันขับรถไปส่งไหม"

"ต้องมารับสิฝุ่นบอกว่างรอแปปนึ่ง เขาไม่เคยผิดคำพูด"ตั้งแต่ตอนเรียนมัธยมไม่ว่าจะไปไหนฝุ่นก็จะอาสาเเว๊นมอไซส์มารับมาส่งตลอด

"ตามรับตามส่งกันดีจริง เราก็อยากมีบ้างจังมีคนเอาใจใส่มันคงจะดีมากๆเลยเนาะ " พูดแล้วก็ทำหน้าตาเพ้อฝัน

"มันก็ปกติของทุกวันนั้นแหละก็แค่เพื่อนกัน"

"แน่ใจนะว่าคิดแค่เพื่อน"

"อืม"

กริ๊ง!!!

ฉันไม่ได้ตอบอะไรมากเสียงโทรศัพท์ ก็ดังขึ้น คงไม่ต้องเดาคนที่กำลังพูดถึงมารับเธอแล้ว