บทที่ 5 ยัยหมูอ้วน

บทที่5:ยัยหมูอ้วน

พอมาถึงห้องไอ้เจไดนึกว่าพวกมันจะมีเรื่องดว่น

สรุปพวกมันโกหกแค่อยากชวนมากินเหล้าเหตุผลบอกว่าผมติดสาวเพื่อนสนิทที่โตด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก

"ไอ้ฝุ่น ไม่ชวนสาวเพื่อนสนิทของมึงมาแนะนำพวกกูหน่อยหรอว่ะ"

เสียงไอ้ธันย์ถามขึ้นทันทีที่เปิดประตูห้องเข้ามามันชะเง้อหน้ามองหาว่ามีคนเดินตามมากับผมไหมหลังจากที่ผมนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่นพวกมันก็เป็นเจ้าหนูจำไม่ถามไม่หยุดปาก

"ไอ้ห่า!เขาเป็นผู้หญิงจะมาทำไมห้องผู้ชายแถมอยู่ตั้งสามคน"

"ไม่พามาแนะนำให้พวกกูรู้จักแต่ไปรับส่งไม่ขาดขอแค่เอ่ยปากวิ่ง4×100 "เสียงไอ้มาวินพูดขึ้น

"นึกว่ามึงจะมาไม่ได้ซะล่ะ"เสียงไอ้เจไดเสริมทัพ

"ทำไมกูจะมาไม่ได้ว่ะถ้ากูอยากมากูก็มาจะมีใครห้ามกูไม่ให้มาหาพวกมึง"

"พวกกูนึกว่าขออนุญาติสาวเพื่อนสนิทแล้วมึงมาไม่ได้ตอนนี้ก็เวลาห้าทุ่มแล้วนึกว่าจำกัดเวลาซะอีก"

"แล้วกูจะขอวาทำไม กูอยากไปไหนกูก็ไป"

"อ่าว!ก็เห็นตัวติดกันอย่างกับปาท่องโก๋สรุปมึงไม่ได้เป็นแฟนกันหรอว่ะ"ไอ้มาวินถาม

"ป่าวก็แค่เพื่อนสนิท"ผมตอบกลับแล้วก็กระดกเหล้าไปด้วย

"จริงดิ!งั้นกูจีบได้ป่าวว่ะน่ารักซะด้วยสิ"

"ตีนกูนี้ไอ้เจได"

"อ่าวไหนบอกว่าเพื่อน"

"เออ ก็เพื่อนกันแต่กูไม่ให้จีบเว้ย จบไหมพูดเรื่องอื่น ที่เรียกมานี้มีเรื่องถามแค่นี้"

"อืม!แค่อยากชวนมึงมาสูดอากาศห้องพวกกูบ้างเผื่อจะลืมกลิ่นหอมๆของห้องสาวเพื่อนสนิท มาหลงกลิ่นรวงข้าวของพวกกู " เสียงของไอ้เจไดตอบกลับผมทันที

"พวกมึงนี้ไม่มีอะไรจะทำกันหรือไงหาเรื่องกวนตีนกูบ่อยๆ"ไต้ฝุ่นพูดพร้อมกะดกเท้าเหมือนจะถีบ

"มึงอย่าเล่นของต่ำ กูมีของนะเว้ย"

พอทั้ง2คนนะแหละมึงไอ้ฝุ่นไอ้เจได เสียงธันย์พูดท้วง

ติ่ง!ติ่ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความโทรศัพท์ของใครบางคนดังขึ้น ไต้ฝุ่นควานหาข้างๆลำตัวแต่ลืมไปว่าเขาวางใว้ข้างมาวินแถมรหัสปลดลอ็คหน้าจอแม่งพวกมันก็เสือกรู้กันทุกคนด้วยความอยากรู้อยากเห็นมาวินจับโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันทีแชทก็เด้งขึ้นมาโชว์บนหน้าจอติดๆ

"ใครว่ะ? ยัยหมูอ้วน"

แค่ได้ยินชื่อเรียกยัยหมูอ้วนไต้ฝุ่นก็รีบดึงโทรศัพท์กลับทันที

"อะไรว่ะไอ้ห่าหวงจัง"เสียงเจไดท้วงติง

"กูว่าพวกมึงไม่ต้องอยากรู้แล้วว่าใคร มีคนเดียว"

วาวา สามหนุ่มประสานเสียงพูดพร้อมกัน

"พวกมึงเห็นมันสนใจผู้หญิงคนไหนไหมละ "

ธันย์พูดเสริม

"ไม่มี" สามหนุ่มประสานเสียงกันอีก

"สรุปเป็นแค่เพื่อนแต่หวงเหมือนเมีย"

"เสือกครับ ไอ้เจได"

พอได้โทรศัพท์ก็รีบปิดหน้าจอเเล้วเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงทันที

"เอ่อ!วันนี้ช่วงใกล้บ่ายกูเห็น วาวา เดินมาที่ตึกคณะเราด้วยว่ะ เหมือนเดินหนีใครมา กูนึกว่ามาหามึงสะอีก" เสียงมาวินพูดขึ้น

"ใช่!กูก็อยู่ด้วยกับไอ้วินเดินมาถึงแล้วก็เดินวนกลับไปที่คณะหรือมาเช็คเรทติ้งกันว่ะกูบอกเลย หนุ่มๆติดเพียบ ขาวสวยหมวยอึ๋ม มึงไม่รีบระวังคนอื่นจะงาบไปแดกนะเพื่อนจะหาว่ากูไม่เตือน"

"มึงก็คิดใช่ไหมไอ้ธันย์ ที่พูดมานั้นมึงหรือเปล่า"

"ไอ้สัสเจได หาเรื่องให้กูเจ็บตัว ยิ่งใกล้ตีนมันอยู่มือกับตีนมันยิ่งเร็วอยู่ด้วยกูไม่เสี่ยงเว้ย"

"มึงบอกว่าเห็น วาวา มาที่ตึกวิศวะใช่ไหมไอ้วิน"

"ใช่"

"แต่วาวาไม่ได้แชทหรือโทรมาหากูเลยนะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า"

"มีหนุ่มตามจีบชัวร์แต่วาวาไม่เล่นด้วยก็เลยตัดบทหนีออกมาอาการแบบนี้กูเคยเห็น"

"มึงเคยทำบ่อยหรือเปล่า ไปขอเบอร์สาวแล้วเขากลัวเลยรีบชิ่งหนีก่อน ฮ่าๆ"

"ไอ้สัสเจได ถึงกูหล่อไม่เท่ามึงแต่ไม่เคยมีสาววิ่งหนีกูนะเว้ย มีแต่กูนี้แหละรำคานเลยรีบชิ่งหนีสะก่อน เบ้าหน้ากูฟ้าประทานมาให้ขนาดนี้สาวๆที่ไหนจะกล้าปฏิเสธ หึๆ!!!"

"มีสิ!!!! น้อง ข้าวหอม ไง หรือต้องให้กูเล่าให้ฟังอีกเพื่อทบทวนความจำฮ่าๆ"

" ไอ้สัสเจ อย่าให้ถึงตามึงบ้างนะ กูจะเผาจนเกรียมเลยกูฝากใว้ก่อน กูจะคอยจับตาดูมึงใว้แอบไปจีบสาวคนไหนกูจะเผาเรื่องมึงให้เขาฟังคนแรกกูหมายหัวมึงใว้แล้ว “

"ไม่มีวันนั้นหรอกเว้ย"

"มึงจะขึ้นคานหรือไง"

"ถึงกูมีกูก็ไม่บอกมึง "

"พอๆถ้าให้คุยเรื่องพวกมึงทั้งสองคนยันเข้าก็ไม่จบแน่วันนี้"มาวินพูดตัดบท

ผมกระดกเหล้าเข้าปากนั่งฟังพวกมันเถียงกันใช้ความคิดกับตัวเอง วันนี้วาวา เธอก็ไม่มีท่าทีผิดปกติ หรือมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง ถ้าเป็นแต่ก่อนไม่ว่าเรื่องอะไรเธอจะเล่าให้ฟังแม้แต่เรื่องหนุ่มๆที่เข้ามาจีบเธอก็ตาม เธอจะให้ผมสแกนให้โดยที่ผมก็ไม่ต้องเอ่ยถาม