บทที่ 7 เสียงดังของหัวใจ

บทที่7:เสียงดังของหัวใจ

หลังออกจากห้องนั่งรถมากับฝุ่นฉันแทบไม่กล้ามองหน้าเขาเลยมันเขินยังไงไม่รู้

"ทำไม เธอ เงียบจังไม่พูดอะไรหน่อยหรอปกติพูดไม่หยุดสงสัยไบ้แดกไปแล้ว"

"นี้ฝุ่นพอเราไม่พูดก็หาว่าเป็นไบ้ เราขี้เกียจเถียงกับนายอยากอยู่เงียบๆ"

"หึ!!!!! เขินก็บอกอย่าเก็บอาการ มันเก็บไม่มิดเข้าใจไหม "พอรถจอดติดไฟแดงฝุ่นก็โน้มตัวเข้ามาหาฉัน

"ฝะ...ฝุ่นนายจะทำอะไร"

ฉันใช้มือสองข้างยกขึ้นมากอดแนบอกเเละขยับชิดข้างประตูรถตาโตด้วยความตกใจ

ไต้ฝุ่นเงื้อมมือมาพับคอเสื้อที่ไม่เรียบร้อยให้มันเข้าที่ให้ฉัน แล้วเขาก็หันกลับไปนั่งตามเดิม

"ขะ...ขอบใจ"

"แต่งตัวไม่ดูกระจกหรือไงจะรีบไปไหนกลัวเราทำไมเราไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อยไบ้แดกไม่พอติดอ่างไปอีก"

ปี๊บๆ!!!!

เสียงบีบแตรรถจากด้านหลัง

"ไฟเขียว ฝุ่นออกรถได้แล้วข้างหลังบีบแตรไล่แล้ว"

พอถึงมหาลัยฉันรีบเปิดประตูจะลงจากรถแต่ถูกไต้ฝุ่นจับข้อมือใว้สะก่อน

"วา โกรธเราหรอวันนี้เรื่องตอนเช้า ปกติ วาไม่เงียบขนาดนี้"

"ปะ...ป่าว แค่วันนี้ไม่มีอะไรจะคุย นี้ก็ใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนแล้วเดี๋ยวเราต้องรีบไปก่อน"

ฉันเปิดประตูจะลงจากรถแต่ฉันก็ปิดมันใว้เหมือนเดิมฉันครุ่นคิดอยู่นานอันที่จริงฉันมีเรื่องสงสัยบางอย่างถ้าไม่ถามฉันคงเรียนไม่รู้เรื่องแน่วันนี้

"เรามีเรื่องจะถามฝุ่นเมื่อวานเราส่งข้อความไปหาทำไมฝุ่นอ่านแล้วไม่ตอบ ฝุ่นอยู่กับใครหรอ"

ไต้ฝุ่นมองหน้าฉันแล้วจับโทรศัพท์ขึ้นมาดูแชทในข้อความ

"วาส่งข้อความมาหาเรา หรือว่าจะเป็นตอนนั้นที่เสียงข้อความเด้งขึ้นมาพอดีไอ้วินมันเอาโทรศัพท์ไปนะมันน่าจะเผลอไปกดอ่านที่ไม่พูดกับเราพราะเรื่องนี้หรอ?"

"อ๋อ! เอ่อ ชะ...ใช่ เราเข้าใจแล้วเราไปก่อนนะ"

"เดี๋ยว!!!ตอนเย็นรอกลับพร้อมกัน มีเรื่องอะไรก็โทรหาเราได้ เข้าใจไหม"

"อืม"

วันนี้ฉันกลายป็นคนติดอ่างไปแล้วหรือไงใครจะไปกล้าบอกว่าอายเรื่องมื่อเช้าเขินจนทำตัวไม่ถูกอยู่แล้วไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้า

ตึกตักๆๆๆ

เต้นอีกแล้วใจไม่รักดี

คณะบริหาร

โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ต้นสน

"><!!!"

"??????

"เห้อ!!!"

"ยัยวาวา แกเป็นอะไรนั่งถอนหายใจตั้งแต่ลงจากรถไอ้ฝุ่น มาแล้วนะ รอบที่หนึ่งร้อยแล้วมั้งเนี่ย"

"เเล้วเมื่อคืนโทรหามีเรื่องอะไร ไหนเล่ามาซิ"

"เมื่อคืนที่โทรไปไม่มีอะไรหรอก จะมีก็เมื่อตอนเช้า อุ๊บ!!

ฉันรีบเอามือปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน นี้ฉันเผลอพูดออกไปหรอเนี่ย

"หือ!!!ตอนเช้า?ทำไม แกพูดให้ฉันอยากรู้แล้วก็เงียบไม่ได้นะ ยัยวาวา " สายตาจับผิดของยัยเตยเริ่มทำงานอีกแล้วถ้าไม่พูดคงไม่ได้แล้วล่ะดังนั้นฉันเลยพูดเรื่องที่เกิดขึ้นให้เตยฟังทั้งหมด

"คิกคิก!! เป็นไงอุ่นไหม"

"แกหมายถึงอะไรเตยที่ว่าอุ่นนี้คือ....?"

"ก็อ้อมกอดไงอ้อมกอดฝุ่นอุ่นไหม แกคิดไรอยู่วา คิดลึกอีกแล้ว แกกลายเป็นคนแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ยัยวา ยัยลามก หน้าแดงเป็นลูกตำลึงเลยทีนี้ ฮ่าๆ"

หนามเตยหัวเราะคิกคักชอบใจที่ได้แกล้งฉัน

"เอ่อ!! ขอโทษนะครับพี่ขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับ

น้องวาวา "พี่โฬมพูดแล้วก็มองมาทางฉันจ้องขนาดนี้ฉันจะปฏิเสธได้ยังไงกัน

"เอ่อ!!ได้สิคะ ตามสบายเลยค่ะ"

"พี่โฬมมาหาใครคะปกติตึกนี้ไม่ใช่ตึกวิศวะเตยเห็นพี่มาแถวนี้บ่อยๆ"

"พี่มาหา พลอยไส นะพอดีพลอยไสเป็นเพื่อนพี่ เห็นเราสองคนนั่งตรงนี้ทุกวัน เป็นเด็กเฟรชชี่ใช่ไหม พี่ไม่เคยเห็นหน้า เลยอยากทำความรู้จักแต่วันนั้นเหมือนจะกลัวพี่ แล้วก็ชิ่งหนีไปก่อน ไม่ต้องกลัวนะพี่ไม่กัดหรอก"พี่โฬมพูดแล้วก็ อมยิ้ม

"ใช่คะ พวกเราเรียนบริหารการตลาด แต่เอ๊ะ!!พี่โฬมเป็นเพื่อนพี่พลอยใสหรอคะ พี่พลอยใสเป็นพี่รหัสวาเองคะ"

"พี่ได้ยินพลอยใสพูดถึงน้องรหัสอยู่บ่อยๆพี่นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเรา"

หลังจากที่ตอนแรกฉันรู้สึกเกร็งและกลัวพี่โฬม แต่พอได้คุยด้วย พี่เขาเป็นกันเองมากทำให้ฉันเริ่มกล้าพูดคุยกับพี่เขามากขึ้น

หลังตึกคณะบริหารมีสายตาใครบางคนกำลังจ้องมองมายังกลุ่ม ของวาวา