บทที่ 8 ลูกสาว จบตอน

แต่ก่อนที่จะได้จูบ เธอก็ดันผมออก

“อย่าดีกว่าค่ะ” เธอมองหน้าผม หน้าที่ไม่มีรอยยิ้ม “มันไม่ดีเลยนะ”

“...”

“พี่ควรหยุดทำงานพวกนี้นะคะ”

ผมเบิกตากว้างเมื่ออยู่ดีๆ เธอก็โพล่งขึ้นมา คำพูดของเธอทำให้ใจผมเอนเอียงไปได้นิดหน่อย แต่ก็เหมือนเดิม ชีวิตคนอย่างผมมันกู่ไม่กลับแล้ว มันไปไกลเกินกว่าที่จะหันหลังกลั...