บทที่ 6 กระแตน้อย
“นี่อาชล เค้าไม่ใช่เด็กแล้วนะแล้วแต่งตัวแบบเนี่ยก็สมวัยด้วยอย่าทำตัวเป็นคนแก่หัวโบราณนัก เหมือนเด็กม.ปลายตรงไหน ชิ” กรรณณาราเอ่ยอย่างหมั่นไส้คนแก่หัวโบราณเธอไม่ได้แต่งตัวเหมือนเด็กซะหน่อยแค่หน้าเด็กเท่านั้น คนถูกหาว่าแก่ถึงกับสะอึก ให้ตายเถอะไม่เคยถูกหาว่าแก่เลยสักครั้งสาวๆ ที่มาชอบเขายังคิดว่าเขาเพิ่ง30ต้นเลย ‘ยัยกระแตป่านี่ยังไงชอบหาว่าแก่อยู่เรื่อย เจ็บจี๊ดที่หัวใจเลยแฮะ’
“กรรณณาราพ่อแม่สอนแล้วไม่จำรึไงถึงได้ไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่แบบนี้ระวังจะถูกดัดนิสัย แบบไอ้ชัชยังน้อยไปอย่างเธออาว่าต้องโดนหนักกว่านั้น” พ่อเลี้ยงชนะชลเอ่ยบอกเขาเลือกใช้สั่งสอนแล้วไม่จำเพราะทราบดีว่าพ่อแม่ของหญิงสาวสั่งสอนเสมอแต่เธอไม่ค่อยจะฟังเสียมากกว่าก่อนที่จะขู่ขวัญหญิงสาวด้วยบทลงโทษที่หนักกว่าที่ชัชรินทร์เคยเจอ ด้านคนฟังถึงกับฉุนกึกเจ็บจี๊ดที่ถูกว่าถูกสั่งสอนแล้วไม่จำแต่ก็เกรงกลัวบทลงโทษที่ว่าอยู่บ้างเพราะเพื่อนทรยศมักจะมาเล่าให้ฟังบ่อย ๆ
“ชิ กลัวตายแหละ” กรรณณาราแกล้งเอ่ยทั้งที่ใจหวาดหวั่น
“เอาเถอะๆ ตกลงว่าของอื่น ๆ แม่จะให้คนส่งไปให้แล้วกัน ไว้พี่เขากลับตอนไหนก็กลับพร้อมพี่เขาไปพี่เขามีงานต้องทำอย่าเรื่องมากนะกระแตน้อยของแม่” แม่เลี้ยงกานดาเอ่ยบอกห้ามศึกที่ใกล้จะเกิดขึ้น ‘ทำไมถึงได้ทะเลาะกันนักนะสองคนนี้แต่ก็ดีโบราณว่าทะเลาะกันมาก ๆ จะมีลูกดก’
“เข้าใจตามนั้นนะกระแตน้อย” หนุ่มใหญ่เอ่ยด้วยเสียงล้อเลียนคำว่ากระแตน้อยซึ่งเขารู้มาว่ากรรณณาราไม่ชอบให้ใครเรียกนอกจากมารดาด้วยเหตุผลที่ว่าเธอโตแล้วไม่ใช่เด็กน้อย
“อย่ามาเรียกเขาแบบนั้นนะ” กระแตน้อยค้อนใส่ก่อนที่จะงุดหน้าลงทานข้าวเช้าเงียบ ๆ ในใจนั้นมีแต่คำบริภาษที่ส่งไปให้คนบังอาจมาเรียกชื่อต้องห้ามของเธอถูกพ้นออกมา ถ้าไม่ติดว่าพ่อกับแม่อยู่ตรงนี้เธอจะว่าคืนให้หน้าหงายเลยที่บังอาจมาเรียกชื่อนั้นของเธอ
เช้าวันนี้ครอบครัวของกรรณณาราและครอบครัวฝั่งเจ้าบ่าวตกลงกันไว้แต่แรกแล้วว่าจะทำบุญถวายสังฆทานหลังจากพิธีแต่งงานผ่านพ้นไปแล้ว ถึงแม้จะมีการเปลี่ยนตัวเจ้าบ่าวแต่กำหนดการของวันนี้ไม่ได้เปลี่ยนไป เช้าวันนี้สองครอบครัวจึงพากันไปทำบุญที่วัดทั้งช่วงเช้าและช่วงเพล
“แม่คะ เรื่องเรียนกระแตยังไม่ได้สละสิทธิ์นะคะ กระแตยังอยากเรียนถ่ายภาพอยู่นะคะ” หลังจากทำบุญเสร็จกรรณณาราก็เอ่ยขึ้นถึงความต้องการตอนแรกของเธอ ที่คิดไว้ว่าหลังจากชัชรินทร์หนีงานแต่งไปแล้วเธอจะไปเรียนต่อปริญญาอีกใบในสาขาที่เธออยากจะเรียน
“อยากเรียนก็เรียนสิลูก พ่อกับแม่ไม่ได้ห้ามนี่จ๊ะ”
“ไม่ห้ามแต่ก็กำลังจะโยนกระแตไปอยู่กับอาชล” หญิงสาวท้วง
“อ้าวก็หนูสอบเข้าที่มช.ไว้นี่จ้ะ มช.กับไร่ก็ไม่ได้ไกลกันนักไปกลับสะดวกกว่าที่นี่เยอะเลยไม่ใช่เหรอ?” คนเป็นแม่ท้วงกลับด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ
“ก็กระแตสอบเผื่อไว้เท่านั้นล่ะ ที่จริงกระแตสอบชิงทุนไว้ด้วยและก็ผ่านแล้วด้วย”
“แต่ถ้าลูกอยากจะไปเรียนต่างประเทศพ่อกับแม่ก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่มีข้อแม้ว่า...” พ่อเลี้ยงกรณ์ที่อยู่ไม่ไกลแทรกขึ้น
“ว่าอะไรคะ?”
“หนูต้องมีหลานให้พ่อกับแม่อุ้มสักคนก่อนค่อยไป” พ่อเลี้ยงกรณ์พูดแล้วก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ “พ่อให้หนูตัดสินใจเอานะ จะไปตอนนี้ก็แค่มีหลาน”
“กระแตเรียนที่มช.ก็ได้” หญิงสาวตอบอย่างไม่เต็มใจนักแต่ก็จำใจต้องเลือกทางนี้ ใครจะไปมีหลานให้พ่อกับแม่อุ้มกันเล่า ถ้าต้องมีแล้วใครจะเป็นพ่อของลูกล่ะ ก็ต้องเป็นตาคนเย็นชาชนะชลน่ะสิ ใครจะไปยอมมีลูกกับอิตาคนนี้กันล่ะ เป็นข้อเสนอที่เธอไม่รับเด็ดขาด ฝันไปเถอะ
เช้าวันต่อมา
“พี่ฝากยัยแตด้วยนะ มาคราวหน้าพาหลานมาฝากพี่สักคนจะดีมาก” พ่อเลี้ยงเจ้าของไร่ส้มเอ่ยบอกเมื่อเดินออกมาส่งลูกสาวและลูกเขยที่รถในเช้าวันใหม่ที่ชนะชลเลือกเป็นวันกลับบ้าน แม่เลี้ยงกานดาและกรรณณาราเดินนำไปถึงรถแล้วส่วนตนเดินคุยกับพ่อเลี้ยงชนะชลในเชิงฝากฝังแถมประโยคหลังนั้นเขาหวังอย่างนั้นจริง ๆ
“กระแตยังเด็กเกินไปพี่กรณ์” พ่อเลี้ยงหนุ่มใหญ่แต่หน้าตายังคงหล่อเหลาและเด็กกว่าอายุจริงเอ่ยบอก การแต่งงานหรือการเป็นแม่ยังเร็วไปสำหรับเด็กสาวที่อายุเพิ่งจะ20ไม่ถึงสามเดือนอย่างกรรณณารา ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะยัดเยียดความเป็นเมียและเป็นแม่ให้เด็กแบบนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กที่มีความแสบเอามาก ๆ อย่างกรรณณารา เขาไม่อยากมีลูกที่แสบซนแบบกรรณณาราหรอกนะ
“ยัยแตอาจมีความคิดเป็นผู้ใหญ่ที่เราคาดไม่ถึงก็ได้ และผู้หญิงทุกคนมีสัญชาตญาณในการเป็นแม่ไม่ว่าอายุเท่าไหร่ก็ตาม ปีนี้40แล้วนะชลระวังนะรอให้เด็กโตตัวเองจะตายก่อนเห็นหน้าหลาน” พ่อเลี้ยงกรณ์เอ่ยบอกก่อนพ่อเลี้ยงชนะชลจะยิ้มขำออกมาก่อนทั้งสองจะเดินไปที่รถ
หนุ่มใหญ่ร่ำลาสองสามีภรรยาแห่งไร่กันตะก่อนจะขึ้นไปรอหญิงสาวบนรถ กรรณณารากอดพ่อและแม่ก่อนจะขึ้นจำใจขึ้นไปนั่งคู่กับหนุ่มใหญ่ ไม่นานทั้งคู่ก็ออกจากไร่กันตะ หนึ่งคนไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะต้องออกจากบ้านตัวเองไปเพราะแผนการที่วางไว้กับเพื่อนผิดพลาด ขณะที่อีกคนไม่คิดมาก่อนเช่นกันว่าตอนมาเขาเจตนามาร่วมงานแต่งหลานชายแต่ขากลับดันได้เมียกลับไปด้วยแต่จะให้แค่แต่งงานแล้วต่างคนต่างอยู่ก็เหมือนว่าคนอื่น ๆ จะไม่ยอม ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วเอายัยตัวแสบนี่ไปเลี้ยงที่บ้านสักพักก็แล้วกัน
