บทที่ 14 14 พยาบาลใหม่

ชายหนุ่มแค่นยิ้มประชดโชคชะตาพลางเอื้อมมือไปหยิบเครื่องประดับชิ้นเล็กขึ้นมาหมุนเล่น แสงไฟสลัวในห้องสะท้อนกับประกายคริสตัลชวนให้คิดถึงค่ำคืนที่แสนเร่าร้อน นึกถึงดวงตาคู่สวยที่ช้อนมองเขาอย่างเว้าวอนยามที่ต่างหูคู่ชิ้นนี้สั่นไหวไปตามจังหวะอารมณ์

ยิ่งคิด... กลิ่นกายหอมละมุนที่ยังอวลอยู่บนปลายนิ้ว ก็ยิ่ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ