บทที่ 25 25 ฉันรู้แล้ว

สรรพนามที่ห่างเหินและแววตาหวาดหวั่นของเธอ ทำให้หมอหนุ่มขบกรามแน่น สติที่เคยควบคุมได้ดีเริ่มสั่นคลอนเมื่อสายตาคมกริบเลื่อนลงไปมองที่หน้าท้องของเธอโดยไม่รู้ตัว

“หึ ลืมกันแล้วรึไง ตามฉันมานี่”

ไม่รอคำตอบรับหรือปฏิเสธ ภาคินทร์สาวเท้าเข้าประชิดตัวก่อนจะเอื้อมมือหนาไปจับเข้าที่ข้อมือบางของเธอทันที สัมผั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ