บทที่ 27 27 จะรับผิดชอบแค่ลูก

อังคณาถอนหายใจยาว ทว่ายังไม่ทันได้อ้าปากตอบ คำเฉลยก็ลอยมาหาถึงที่

“อังคณา ฉันขอคุยด้วยหน่อย”

เสียงทุ้มเข้มที่ดังมาจากด้านหลังทำให้อังคณาหันขวับไปมองทันที หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบจนแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ในขณะที่กุ้งนางได้แต่ตาโต รีบใช้ศอกดันแขนเพื่อนแล้วกระซิบกระซาบถามเสียงเบา

“แก... ผู้ชา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ