บทที่ 78 78 คนที่อยากจะลืมที่สุด

“แหม ๆ นึกว่าใครมานอนป่วยอยู่ที่นี่ ที่แท้ก็เป็นคุณแม่วัยละอ่อนที่เรียกคะแนนความน่าสงสารจากผัวรุ่นพ่อ”

ดวงตาคมสวยของฟ้ากวาดมองร่างที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะเหยียดยิ้มร้ายอย่างอดไม่ได้

กุ้งนางหันขวับไปมองทันที ท่าทางของฟ้าทำให้เลือดในกายเดือดพล่านขึ้นมาทันควัน

“แกมาจากไหนเนี่ย ไม่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ