บทที่ 89 89 อัครินทร์

อังคณาทวนชื่อนั้นแผ่วเบา รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้าซีดเซียวเมื่อรู้สึกถึงความรักและความหมายอันยิ่งใหญ่ที่ผู้ใหญ่ตั้งใจมอบให้กับลูกชายของเธอ

           “ขอบคุณครับคุณปู่” ภาคินทร์ยกมือไหว้ขอบคุณผู้เป็นปู่พร้อมกับบีบอังคณาไว้แน่น

           “พ่อเลี้ยงอนันต์ว่ายังไง ชอบชื่อนี้ไหม”

“ชอบครับท่าน ช่างเป็นชื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ