บทที่ 2 ได้โปรดเถิดสวรรค์
“แกมันเลว ฉันไม่มีทางยอมให้แกสมหวัง” ต่อให้รู้สึกผิดกับวีรพลมาโดยตลอด แต่นั่นมันก็เป็นคนละเรื่องกับเรื่องนี้ หญิงสาวพยายามดิ้นรนแต่ก็ถูกผณิตาผลักลงไปกองบนเตียงอีกครั้ง
“เลิกบ้าแล้ว อยู่นิ่ง ๆ ได้แล้ว เสี่ยเขาจะมาแล้ว จะหนีไปไหนได้”
ยิ่งเห็นณรชญาเจ็บปวดและพยายามกระเสือกกระสนหาทางหนีแต่ร่างกายก็ไม่เอื้ออำนวย มุมปากของผณิตาก็ยิ่งยกสูง การได้เห็นท่าทีแบบนี้ของคนที่เกลียดนี่มันดีจริง ๆ
ผณิตาลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะหันหลังให้ ถึงเวลาที่เธอนัดกับลูกค้าเอาไว้แล้ว ต่อให้อยากจะสะใจกว่านี้ แต่รบกวนความสุขของลูกค้าก็คงจะไม่ดี “ไปล่ะนะ แล้วเจอกันตอนเสร็จงานนะจ้ะ ถึงตอนนั้น ฉันจะพาพี่วีมาเจอแกด้วย เตรียมใจให้ดีล่ะ...”
“อ้อ...แต่ตอนนั้นแกก็คงไม่มีสติมาสนใจพี่วีหรอกมั้ง คงจะร้องครางหาเสี่ยเขาเพราะฤทธิ์ยาอยู่”
“เลว!”
คำด่าทอไล่หลังไม่ทำให้ผณิตาหันกลับมา ณรชญาทำได้เพียงหาหนทางพยุงตัวเองขึ้นจากเตียงและก้าวเดินไปที่ประตู หมายจะหาทางหนีจากชะตากรรมที่จะต้องเจอ ทว่าไม่ทันจะได้ก้าวไปถึง ประตูก็ถูกเปิด ก่อนที่ชายวัยกลางคนจะก้าวเข้ามาในห้องและยืนอยู่ตรงหน้า
“ว้าว สมราคาจริง ๆ แม่คุณเอ้ย”
ไม่เพียงแค่พูด แต่มือหยาบกร้านนั้นยังยื่นมาลูบใบหน้าและแสดงท่าทีหื่นกระหายให้ได้เห็นจนณรชญารู้สึกสะอิดสะเอียน คนถูกวางยาจนอ่อนแรงทำได้เพียงปัดป้องด้วยแรงอันน้อยนิดทั้งที่อยากจะสลัดให้หลุด
“ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันไม่ได้ต้องการให้เป็นแบบนี้”
“ปล่อยได้ยังไง อั๊วจ่ายไปตั้งเท่าไหร่ ต้องเล่นสนุกให้สมราคาหน่อยสิ อาหนูอย่าดิ้นนักเลย เชื่อฮั๊ว เดี๋ยวลื้อก็ติดใจ หึหึ” ทรงทรัพย์ เสี่ยตัณหากลับที่จ่ายไปหลายแสนก็เพื่อจะได้ลิ้มลองสาวสวยที่น้องสาวของเจ้าของแก็งค้าผู้หญิงรายใหญ่มานำเสนอด้วยตัวเองเอ่ยอย่างหื่นกามก่อนจะย่างสามขุมเข้ามาหาหญิงสาว
ณรชญาก้าวถอยด้วยความหวาดกลัว ยิ่งถอย อีกฝ่ายก็ยิ่งตาม ในท้ายที่สุดเสี่ยวัยกลางคนก็กระโจนเข้าใส่อย่างหื่นกระหาย
“กรี๊ด!!!”
เสียงกรีดร้องไม่ได้ทำให้เสี่ยวัยกลางคนรู้สึกสงสารแต่กลับยิ่งกระตุ้นให้ความต้องการเพิ่มสูงขึ้น เสี่ยใหญ่หัวเราะในลำคอพร้อมกับตรึงร่างเล็กเอาไว้บนเตียงกว้าง สายตาหื่นกระหายกวาดมองอย่างย่ามใจและเริ่มลงมือลูบไล้สาวสวยที่คืนนี้จะบำบัดความกำหนัดให้กับเขา ไม่ได้เร่งรีบจนเกินไปด้วยรู้ดีว่าหากรออีกสักครู่ให้ยาออกฤทธิ์มากกว่านี้ แม่สาวน้อยตรงหน้า จะยิ่งเร้าร้อนและเลิกสะบัดสะบิ้งและหันมาเป็นฝ่ายอ้อนวอนให้เขาเข้าไปช่วยเอง
ตาคู่หวานคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ณรชญาทั้งหวาดกลัวและทรมาน ร่างกายของเธออ่อนแรงจนไม่สามารถสู้แรงของชายวัยกลางคนที่มีน้ำหนักเยอะกว่าได้เลยสักนิดและในขณะเดียวกันก็ร้อนรุ่มจนแทบจะบ้า ในใจทั้งนึกภาวนาให้มีใครสักคนมาช่วยเธอจากชะตากรรมอันเลวร้าย ทั้งคิดตัดพ้อผณิตาที่ทำร้ายกันได้ลงคอ ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยินยอมรับชะตากรรมที่ผณิตาต้องการให้เป็น
สิ่งที่เธอเฝ้ารักษามาตลอดทั้งชีวิต อย่างน้อยก็ไม่ควรถูกพรากไปด้วยความไม่ยินยอม...เธอไม่ยอม!
หญิงสาวฝืนกัดฟันพยายามใช้แรงเท่าที่มีผลักเสี่ยใหญ่ที่ไม่ทันได้ตั้งหลักออกจากร่างจนสำเร็จ ก่อนพยายามลุกลงจากเตียง ทว่าไม่ทันจะได้ก้าวไปพ้นจากเตียงผมยาวสวบก็ถูกกระชากจนร่างเล็กกระแทกลงกับพื้นเตียงอีกครั้ง ซ้ำมือหยาบกร้านของชายวัยกลางคนยังฟาดลงบนไปหน้าจนชาดิก
เพี้ยะ!
“คิดจะหนีไปไหนนังตัวดี ต้องให้อั้วเอาให้พอใจเสียก่อนสิถึงจะไปได้” เสี่ยทรงทรัพย์ที่อุตส่าห์ย่ามใจไม่ใช้กำลังในก่อนหน้านี้กรุ่นโกรธเสียแล้ว มือนั้นไม่เพียงตบหน้าเรียวสวยจนแดงช้ำแต่ยังยื่นมากระชากเสื้อตัวนอกของคนใต้ร่างจนขาดเป็นชิ้น “อั๊วน่ะชอบเด็กว่าง่าย ในเมื่อทำตัวว่าง่าย ๆ ไม่ได้ งั้นอั๊วก็ต้องลงแรงปราบพยศซะแล้วสิ”
“ฮึก อย่า อย่าทำอะไรฉันเลย ปล่อยฉันไปเถอะ”
“เดี๋ยวก็ปล่อย แต่ให้อั๊วเอาให้คุ้มก่อนสิวะ” เสี่ยใหญ่หัวเราะชอบใจก่อนจะยื่นไปหน้ามาซุกไซ้ซอกคอขาวอย่างหื่นกาม ณรชญาได้แต่ปัดป้อง แต่ก็ไม่อาจจะทำสิ่งใดได้ ยิ่งแขนทั้งสองข้างถูกล็อคไว้ก็ยิ่งทำอะไรไม่ได้ ในใจไม่อยากยอมแพ้ แต่หนทางหนีรอดก็ริบหรี่จนหญิงสาวมองไม่เห็น
หรือเธอจะไม่อาจหนีจากแผนร้ายของผณิตาได้จริง ๆ
ได้โปรดเถอะสวรรค์ ช่วยเมตตาเธอสักครั้งไม่ได้หรือ!
ก๊อก ๆ ๆ
“เสี่ย เสี่ยครับ แย่แล้วครับ” เสียงเคาะประตูจากด้านนอก พร้อมกับเสียงของใครคนนึงที่เรียกเสี่ยวัยกลางคนราวกับเป็นเสียงจากสวรรค์ ณรชญาโล่งใจในชั่วขณะเมื่อร่างใหญ่ที่กำลังคร่อมทับอยู่ผละออกไปเปิดประตูด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ
“มีอะไรวะ พ่อมึงมาหรือไง?”
“พะ พ่อมาจริงครับนาย ตำรวจบุกครับ” ลูกน้องที่มาเคาะประตูส่งเสียงบอกก่อนจะรีบบอกเล่าต่อ “ไอ้ผู้กองเตโชครับเสี่ย ไอ้ผู้กองเตโชมันมีหมายจับมาด้วย มันจะมาจับแก็งนายตุลาครับ”
“ชิบหายแล้วไง”
“รีบไปกันเถอะครับเสี่ย ถ้ามันรู้ว่าเราเกี่ยวข้องกับแก็งนายตุลา มันกัดไม่ปล่อยแน่”
“บัดซบ ไอ้เวรนี่ขัดความสุขอั๊วซะจริง” ในใจเสี่ยใหญ่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดหัวเสีย ถ้าไม่ติดว่าไอ้ตำรวจที่บุกมาจับแก็งค้ามนุษย์ของสองพี่น้องตุลาผณิตาเป็นตำรวจที่มันคอยหาโอกาสเล่นงานเขาที่เกี่ยวข้องกับการค้ายาเสพติดอยู่แล้วล่ะก็เขาไม่มีทางหยุดเรื่องสนุกที่กำลังทำอยู่แน่ นรกเถอะ ไอ้เวรนั่นจะขัดความสุขของเขาไปถึงไหนกัน
