บทที่ 4 ไม่ไปได้มั้ย

“ชะ ช่วยฉันที ได้โปรด ฉันร้อน ฮึก” แม้การสื่อสารไม่ได้ไปในทิศทางเดียวกัน แต่ณรชญากลับไม่ได้โต้แย้งใด ๆ ในตอนนี้มีแต่เธอต้องตามน้ำไปเท่านั้นถึงจะทำให้ร่างกายที่มันร้อนราวกับถูกไฟแผดเผามันสงบลง “ฉะ ฉันต้องการคุณ ช่วยฉันที”

“เฮ้อ...ช่วยไม่ได้ ผมผิดกฎตัวเองสักครั้งก็แล้วกัน” พูดเท่านั้นชายหนุ่มก็ดึงคนขอความช่วยเหลือเข้ามาภายในห้อง ก่อนจะช้อนอุ้มเมื่อเห็นว่าสาวเจ้าก้าวเดินไม่ไหวแล้ว

“แต่ของผมหมด ก็คือจบนะ ไม่มีต่อ” คนอุ้มร่างเล็กมาวางลงบนเตียงเอ่ยอีกครั้งพร้อมกับหยิบเครื่องป้องกันที่พกติดประเป๋าเอาไว้ขึ้นมาโชว์ แม้ว่าเขาจะห้ามใจไม่ไหวจนต้องผิดกฎของตัวเอง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะช่วยให้ช่วยจนฤทธิ์ยาที่สาวเจ้ากินเข้าไปบรรเทาลง...แค่ของที่เขาพกมาหมด ก็คือจบ

จากนั้นถ้าเธอยังอยากได้...ก็ไม่เกี่ยวกับเขา

ทั้งที่ชายหนุ่มอุ้มคนตัวเล็กกว่ามาวางบนเตียงแล้ว แต่สุดท้ายเมื่อมองตาคู่หวานธารณ์ธรรศก็อุ้มหญิงสาวเข้าไปภายในห้องน้ำแทน มือหนาเอื้อมไปเปิดฝักบัวก่อนที่สายน้ำจะไหลชโลมร่างเขาและเธอจนเปียกปอน

ความเย็นจากน้ำช่วยให้ความร้อนที่แสนทรมานสำหรับณรชญาบรรเทาลงได้บ้าง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังให้ความรู้สึกร้อนรุ่มอันเนื่องมาจากชายหนุ่มยังคงโอบอุ้มเธอเอาไว้

ผู้ชายที่เธอไม่รู้จักแต่รู้สึกคุ้น ๆ คนนี้เขาค่อนข้างตัวใหญ่เมื่อเทียบกับเธอ อกผาย ไหล่ผึ่ง ทั้งยังสูงมาก เธอที่สูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตรยังดูตัวเล็กกว่า

ณรชญาเงยหน้ามองพิจารณาใบหน้าคมด้วยความรู้สึกแปลก ๆ ในใจ ใบหน้าของเขาเกลี้ยงเกลา ไม่รุงรัง หน้าตาของเขาหล่อเหลาคมเข้มราวกับพระเอกละคร ตัวก็สูง หุ่นก็ดี

คนคนนี้เป็นดาราหรือเปล่านะ?

หรือว่าเป็นนายแบบ?

หน้าตาของเขาแม้ไม่ยิ้มและดูนิ่ง ๆ แต่ก็หล่อเหลา แต่...ผมของเขากลับเกรียนสั้น

หรือเขาจะเป็นตำรวจ...หรือทหาร?

อยู่ ๆ ความคิดฟุ้งซ่านก็ทำให้เธอคิดออกว่าทำไมจึงได้รู้สึกคุ้น ๆ คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเจอ...ที่แท้เขาก็เป็นพี่ทหารที่เธอเคยเจอเมื่อนานมาแล้ว

“เย็นลงมั้ย”

คำถามที่ฟังแล้วอ่อนโยนถูกถามมาจนคนเผลอคิดเรื่อยเปื่อยต้องสะดุ้ง ธารณ์ธรรศก้มลงมาสบตาคู่หวานที่ดูทรมานน้อยขึ้นเล็กน้อยก่อนจะวางให้หญิงสาวได้ยืนด้วยตัวเอง ถ้าความเย็นของน้ำคลายอาการจากฤทธ์ยาของเธอก็อาจไม่ต้องลงแรงอะไร

“ยืนอย่างนี้สักพัก เผื่อจะดีขึ้น”

“คุณ...ไม่ทำอะไรเหรอคะ”

“คุณก็ไม่ได้อยากให้เป็นอย่างนั้นไม่ใช่เหรอ” เขาเห็นตาคู่นั้นในตอนที่เผลอสบตาตอนอยู่บนเตียงเมื่อครู่ ในดวงตาคู่นั้นมีความตื่นกลัวเจือปนอยู่จนเขาต้องมองเธอให้ละเอียดอีกครั้ง และพบสิ่งที่คาดไม่ถึง...เธอไม่เหมือนกับผู้หญิงอย่างว่า

“บอกผมได้มั้ย เกิดอะไรขึ้นกับคุณ”

น้ำเสียงที่อบอุ่นชวนให้รู้สึกไว้วางใจทำให้ณรชญาอ่อนลง หญิงสาวที่เกาะเสื้อของชายหนุ่มเอาไว้กำมือแน่นขึ้นจนเกิดรอยยับยู้ยี่ก่อนจะบอกเล่า “ฉัน...ถูกเพื่อนหลอกมาให้เสี่ยคนนึง แล้วก็วางยาฉัน ฉันหนีออกมา”

ความหวาดกลัวยังหลงเหลือในความรู้สึก ไม่ต้องจากความเจ็บปวดที่คนที่เธอเห็นว่าเป็นเพื่อนทำกับเธอได้ลงคอเพียงเพราะเรื่องผู้ชาย มันทั้งเจ็บปวด ทั้งหวาดกลัวและปล่อยวางเรื่องเล่านี้ลงไม่ได้...

ธารณ์ธรรศเข้าใจเรื่องราวเป็นที่เรียบร้อย ชายหนุ่มถอนใจหนัก ๆ รู้สึกเห็นใจหญิงสาวที่ต้องมาพบเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้

และตัวเขาก็เกือบจะเป็นหนึ่งในเรื่องเลวร้ายนั้นด้วย...ถ้าไม่ฉุกใจคิด เขาก็คงทำอะไรต่อมิอะไรโดยคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงอย่างว่าที่เพื่อนส่งมาเป็นแน่

เขาเกือบจะซ้ำเติมโชคร้ายของลูกผู้หญิงคนหนึ่งไปแล้ว

ชายหนุ่มยื่นมือไปตบไหล่เล็กเบา ๆ เป็นการปลอบใจให้หญิงสาวรู้สึกดีขึ้นก่อนจะเอ่ย “ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวฤทธิ์ยาก็เบาลง ไม่ต้องกังวล อะไรที่คุณไม่ต้องการมันจะไม่เกิดขึ้น”

ถ้อยคำนั้นทำให้เธอวางใจยิ่งขึ้น ความเย็นที่ชโลมลงมาก็ทำให้เธอรู้สึกร้อนน้อยลงแต่ก็ได้เพียงแค่ชั่วขณะเท่านั้น...ไม่สามารถทำให้ความร้อนหมดไป

“ฉัน...ต้องอยู่แบบนี้อีกนานมั้ย” คำถามถูกส่งมาทำเอาธารณ์ธรรศต้องคิดหนักอีกครั้ง ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนฤทธิ์ยาถึงจะหมด และไม่รู้ว่าต้องเปียกอยู่แบบนี้อีกนานแค่ไหนกว่าที่ฤทธิ์ยาจะอ่อนลง

“คือ...”

“ฉันเริ่มหนาวแล้ว” หญิงสาวบอกเล่าพร้อมกับยกมือห่อตัวด้วยความหนาว ไม่ใช่แค่หนาวจากภายนอก แต่ในร่างกายมันร้อน ๆ หนาว ๆ ราวกับมีไข้อย่างไรอย่างนั้น

ธารณ์ธรรศก้มมองคนที่ปากเริ่มซีดก่อนจะเอื้อมมือไปปิดฝักบัว ไม่ดีแล้วล่ะ เย็นมากไปก็ไม่ดี

แต่ถ้าไม่ทำให้ร่างกายเย็น...ก็ทรมานไม่ใช่เหรอ?

“เอ่อ...เดี๋ยวผมหาเสื้อคลุมมาให้เปลี่ยน เย็นเกินไปก็ไม่ดะ...”

“ไม่ไปได้มั้ย” ไม่ทันจะได้ผละไปหาเสื้อคลุมอาบน้ำของทางโรงแรมมือคู่เล็กก็เอื้อมมารั้งไว้ พร้อมกับเอื้องเอ่ยด้วยน้ำเสียงวิงวอน ณรชญาเงยหน้ามองคนจะผละจากไปแล้วตัดสินใจเอ่ยต่อหลังคิดชั่งใจมาแล้ว “คุณช่วยทำให้ฝันร้ายของฉันมันไม่แย่จนเกินไปได้มั้ย”

ธารณ์ธรรศทั้งอึ้ง ทั้งตกใจ แต่เพียงครู่เดียวก็สงบลงได้ ชายหนุ่มมองสบตาคู่นั้นก่อนจะสอบถามเสียงเข้ม “รู้ใช่มั้ยว่าคำพูดนั้นจะทำให้เกิดอะไรขึ้น”

“ฉันรู้”

“มันไม่ใช่เรื่องที่คุณอยากให้เป็นหรอก และไม่มีทางที่คุณจะพร้อมรับผลลัพธ์ใด ๆ ทั้งสิ้น” เขามั่นใจว่าเป็นอย่างนั้น ในตอนนี้ผู้หญิงตรงหน้าก็เพียงแค่อยากหาทางออกให้กับตัวเองที่กำลังทรมานเท่านั้น แต่เมื่อมันจบลง...เธอไม่มีทางยินดีกับผลลัพธ์ใด ๆ

เธอไม่รู้จักเขา