บทที่ 46 แรงเกินไป

ณรชญาก้าวไปยังประตูเชื่อมระเบียงทันที นอกระเบียงที่เคยมีแค่โต๊ะตัวกลมกับเก้าอี้สามตัวในตอนนี้มีใครอีกคนยืนอยู่ 

ที่แท้เขาก็ยังไม่กลับ เพียงแค่ออกมาสูดอากาศหลังจากที่ลูก ๆ หลับแล้วก็เท่านั้น

“ฉันนึกว่ากลับไปแล้วซะอีก”

“ผมรอคุยกับคุณอยู่ จะกลับได้ยังไงกัน” ชายหนุ่มตอบกลับมาก่อนจะหันสายตาจากท้องฟ้ามาหย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ