บทที่ 47 คิดได้นะ

ธารณ์ธรรศใจแป๋วไม่น้อยกับคำว่าเบาอีกนิดก็ดีซึ่งบ่งบอกว่าน้ำหนักมือของเขาตอนนี้มันหนักเกินไป แต่ก็ไม่ถึงกับใจเสีย คนอยากเช็ดผมให้ลูก ๆ ปลุกความตั้งใจอีกครั้งภายในเสี้ยววินาทีก่อนจะผ่อนแรงขยี้ผม และซับผมให้เบาขึ้น

ไม่มีความคิดเห็นแสดงกลับมา สัมผัสเบาสบายขึ้นทำให้ณรชญาเผลอเคลิ้มไปจนลืมที่จะวิจารณ์ ไม่ม...