บทที่ 62 น้อง

“ปะป๊า” เสียงของเจ้าแฝดของบ้านดังมาแต่ไกล คำเรียกขานของยัยหนูมารีนและพี่ชายฝาแฝดทำให้พ่อ ๆ ทั้งห้าคนหันไปมองโดยอัตโนมัติ อันเนื่องมาจากนอกจากพ่อแท้ ๆ แล้ว อีกสี่คนก็เป็นพ่อทูนหัวที่ถูกสอนให้เรียกว่าปะป๊ากันทุกคน

“เดี๋ยว...ปะป๊าคนไหนล่ะ” ตฤณกรถามขึ้นเมื่อสายตาของเด็ก ๆ ไม่ได้มองแค่ใครคนใดคนหนึ่ง

เจ้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ