บทที่ 9 ความหลังครั้งเก่า

สี่ปีก่อน

‘ช่วยด้วย โจรขโมยกระเป๋า’ เสียงตะโกนขอความช่วยเหลือที่ดังแว่วมาเข้าหูเรียกให้ณรชญาที่กำลังมองหาที่พักใหม่ต้องหันมองหาก่อนจะวิ่งตามโจรขโมยกระเป๋าที่วิ่งผ่านหน้าไปโดยไม่ห่วงข้าวของของตัวเองที่วางไว้ 

‘หยุดนะ’

‘หยุดก็โง่ซินังนี่ อัก...’ โจรวิ่งราวกระเป๋าที่ไม่คิดหยุดวิ่งตอบกลับมาไม่ทันจะจบก็ต้องล้มคะมำลงไปกองกับพื้นก่อนที่ณรชญาจะล็อคแขนข้างหนึ่งแล้วกดแผ่นหลังของคนร้ายเอาไว้หลังจากที่เธอกระโดดถีบจนอีกฝ่ายล้มคะมำอย่างไม่ทันตั้งตัว

ริมฝีปากเรียวเล็กยกยิ้มมุมปากเมื่อสามารถควบคุมสถานการณ์เอาไว้ได้ รู้จักฤทธิ์แม่น้อยไปซะแล้ว

เห็นอย่างนี้เธอก็ลูกทหารหน่วยพิเศษเชียวนะ ก่อนที่ความสัมพันธ์พ่อลูกจะแย่ลง ไอ้เรื่องเตะต่อยหรือแม้แต่ศิลปะการต่อสู้และป้องกันตัวที่พอมีเวลาสอน คนคนนั้นก็สอนให้เธอมาหมด วันที่ไม่มีเวลายังให้ผู้ใต้บังคับบัญชาไม่ก็น้องชายมาสอนให้เธอด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะโดนเล่นตุกติกหรือถูกวางยาล่ะก็...อย่าคิดว่าจะทำอะไรเธอได้ง่าย ๆ เชียว

หญิงสาวยิ้มกับตัวเองได้ไม่นานก็มีนายตำรวจสองคนวิ่งเข้ามา ณรชญาปล่อยหน้าที่ให้กับผู้พิทักษ์สันติราษฏร์ทั้งสองคนก่อนจะก้าวไปหยิบกระเป๋าที่ถูกขโมยมาขึ้นมาปัดเศษดินและก้าวเข้าไปหาเจ้าของกระเป๋า

‘นี่ค่ะ...เป็นอะไรมั้ยคะ โดนทำร้ายหรือเปล่า’

‘ป้าไม่เป็นไรลูก’ เจ้าของกระเป๋าที่ได้รับความช่วยเหลือตอบกลับพร้อมกับรับกระเป๋าคืนมาพลางยื่นมือออกไปจับมือเล็กด้วยความซาบซึ้ง ‘ขอบคุณนะลูก ถ้าไม่ได้หนู ป้าคงแย่ เกือบเสียชื่อเมียตำรวจซะแล้ว’

‘ไม่เป็นไรค่ะ ใครเห็นก็ต้องช่วยอยู่แล้ว ไม่ต้องขอบคุณหรอก’ หญิงสาวตอบพร้อมกับยิ้มให้ก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงข้าวของของตัวเองที่วางทิ้งไว้ ‘เอ่อ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หนูขอตัวนะคะ’

‘เดี๋ยว ๆ’ ไม่ทันจะผละจากหญิงชราก็ส่งเสียงเรียกไว้พร้อมกับมองสำรวจและสอบถามออกไป ด้วยหน้าของหญิงสาวไม่คุ้นสักเท่าไหร่ ‘หน้าไม่คุ้นเลย มาทำอะไรแถวนี้เหรอ มีอะไรให้ป้าช่วยมั้ย ป้าช่วยได้นะ’

คนถูกรั้งอยากจะปฏิเสธ แต่พอคิดถึงปัญหาของตัวเองก็ต้องนิ่งคิดช่างใจ ว่าจะขอความช่วยเหลือหรือไม่ แม้จะคิดหนทางจ่ายค่าเช่าห้องได้ แต่สุดท้ายณรชญาก็ตัดใจขายสร้อยของแม่ไม่ได้ ทางที่เธอเลือกก็คือการย้ายออกและหาห้องพักใหม่ ที่ราคาไม่แพง แต่หามาหลายที่ก็ไม่เจอหอพักที่ตรงตามงบประมาณ และในพื้นที่นี้เธอก็หามาหลายที่แล้วก็ยังไม่เจอเช่นกัน...แต่ถ้าถามคนพื้นที่ ก็อาจจะรู้ว่ามีที่ไหนที่ราคาไม่แพงบ้างมั้ย

‘คือ...หนูหาห้องพักอยู่น่ะค่ะ แถวนี้มีห้องพักราคาไม่แพงมั้ยคะ’หญิงสาวเงียบไปครู่ สุดท้ายก็เลือกจะลองสอบถาม เผื่อคนในพื้นที่จะรู้อะไรมากกว่า และก็เหมือนเธอจะถามถูกคนเมื่อหญิงชราส่งยิ้มมาให้

‘แหม่ เรานี่ถามถูกคนจริง ๆ  ป้าน่ะ เป็นเจ้าของหอพักใกล้ ๆ โรงพักนี่เอง’

‘จริงเหรอคะ แล้ว...’

‘แต่เต็มหมดแล้ว’ คนเป็นเจ้าของหอพักตอบออกไปก่อนที่หญิงสาวจะได้สอบถามก่อนจะพูดต่อหลังจากเห็นหน้าเหวอ ๆ น่าเอ็นดูของหญิงสาว ‘แต่ป้ามีบ้านว่างอยู่หลังนึง สนใจมั้ย ถ้าหนูสนป้าจะปล่อยเช่าราคาถูก ๆ หรือไม่ก็อยู่ฟรีไปเลย ถือว่าตอบแทนที่หนูช่วยป้าไว้’

‘บ้านเลยเหรอคะ?’

‘ใช่ บ้านข้าง ๆ บ้านที่ป้าอยู่นี่แหละ ใกล้ ๆ หอพักของป้า แถวนั้นตำรวจอยู่เยอะ ปลอดภัยหายห่วง’ คนทำกิจการหอพักและบ้านเช่านำเสนอสุดฤทธิ์ พร้อมกับพูดให้หญิงสาวมั่นใจในความปลอดภัยของที่พัก ‘เรื่องความปลอดภัย ป้ารับประกันเลยด้วยเกียรติของเมียผู้กำกับเลยเอ้า สนใจมั้ย’

ณรชญาขบคิดเพียงครู่ก่อนจะพยักหน้า เมื่อคิดชั่งใจแล้วเห็นว่าอย่างน้อยก็น่าจะดีกว่าต้องหาต่อ และยังไม่ต้องเจอปัญหาข้อห้ามมากมายของหอพัก ‘งั้น...หนูตกลงค่ะ แต่ไม่ได้จะอยู่ฟรีนะคะ คุณป้าเคยให้เช่าเดือนละเท่าไหร่ ก็เก็บเท่านั้นเลยค่ะ’

‘งั้นป้าเอาสองพันก็พอ ปะ เดี๋ยวป้าพาไป’

‘สองพัน...เดือนละสองพันเหรอคะ’ ได้รู้ราคาบ้านเช่าหญิงสาวก็ต้องตาเบิกกว้าง เดือนละสองพันสำหรับบ้านเช่าดูแล้วจะถูกเกินไป ทว่าสิ่งที่หญิงสาวคิดกลับไม่ใช่สิ่งที่หญิงชราคิด

‘สามเดือนแรกสองพันต่างหากล่ะถือเป็นโปรโมชั่นแรกเข้า แล้วถ้าอยู่ได้ เดือนที่สี่ป้าค่อยเก็บเดือนละสองพันห้า ตามนี้...มา ป้าช่วยถือ’ หญิงชราพูดแล้วก็หยิบเอาข้าวของมาช่วยถือ เป็นอันว่าไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้ปฏิเสธ อาจจะเพราะเธอช่วยอีกฝ่ายเอาไว้ หรืออาจจะเพราะท่านเป็นคนใจดีอยู่แล้ว จึงได้เป็นเช่นนี้ แต่สุดท้ายณรชญาก็ต้องเออออตามและเดินตามหญิงชราไป...เพราะรู้สึกถูกชะตาเข้าให้อย่างประหลาด

หลังจากเดินตามหญิงชราเพื่อไปยังบ้านเช่า ณรชญาก็ได้รู้ว่าคุณป้าใจดีมีชื่อว่าธารทิพย์  เป็นคุณนายผู้กำกับประจำสถานีตำรวจที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากบ้านเช่าและเป็นเจ้าของหอพักและบ้านเช่าในแถบนี้ จะเรียกได้ว่าเป็นเศรษฐีนีคนนึงในแถบนี้เลยก็ว่าได้ 

ป้าธารทิพย์เป็นคุณป้าวัยห้าสิบสอง ท่านบอกว่าลูก ๆ ของท่านทำงานห่างบ้านนาน ๆ กลับมาที ท่านจึงอยู่กับสามีเท่านั้น และบ้านที่ปล่อยให้เช่าก็เป็นบ้านของลูกที่ท่านสร้างไว้ให้เผื่อลงหลักปักฐาน แต่ลูกของท่านกลับไม่สนใจ ให้ความสนใจแค่กับงานเท่านั้น บ้านนี้จึงไม่มีคนอยู่ ปล่อยให้เช่าน่าจะมีประโยชน์มากกว่า ส่วนเรื่องค่าเช่า ท่านเห็นแก่ที่เธอช่วยเหลือและจากที่มอง ๆ ดูแล้วเธอเหมือนคนกำลังเดือนร้อน ท่านจึงคิดราคาพิเศษให้ และขอให้เธอไม่ปฏิเสธ ป้าธารทิพย์พูดมาขนาดนี้ แล้วเธอจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไรกัน 

การเริ่มต้นใหม่ ในสถานที่ใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นเป็นที่เรียบร้อย ณรชญาคาดหวังอยู่ลึก ๆ ว่าทุกอย่างจะผ่านไปอย่างราบรื่น และไม่มีเรื่องอะไรมาทำให้ชีวิตเธอสะดุดอีก แต่แล้ว...