บทที่ 44 แดนดิน มีสุข (จบ)

ตอนที่ 44 แดนดิน มีสุข

“พี่ภรัญ” เวลานี้ผมแทบมองไม่เห็นหน้าพี่ภรัญเลย เพราะเหมือนมันมีม่านอะไรขุ่น ๆ เลื่อนมาบังตาผมเอาไว้ กระทั่งผมได้ยินเสียงสะอื้นของตัวเองนั่นแหละ ผมจึงเพิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังร้องไห้ ไหล่สองข้างมีมืออันบอบบางของแม่ประคองกอด

“ป๊า” ผมหันไปด้านข้างเขย่าแขนป๊าทันที

“ฉันเป็นคนพูดคำไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ