บทที่ 17 เหมาะกับรอยยิ้มมากกว่าร้องไห้

“ทำไมลีอาห์ถึงมานอนอยู่ตรงนี้”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นในความเงียบของยามค่ำคืน เมื่อมาโครก้าวเท้าเข้ามาในตัวคฤหาสน์ แล้วพบกับคนตัวเล็กกำลังนอนขดอยู่บนโซฟากลางห้องโถง เขาขมวดคิ้วแน่น ก่อนหันไปถามลูกน้องที่ยืนอยู่ใกล้ประตู

“ผมบอกให้คุณลีอาห์ขึ้นไปนอนบนห้องแล้วครับ แต่เธอไม่ยอม ยืนยันว่าจะรอนายอยู่ตรงนี้”...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ