บทที่ 122 ถึงขีดสุด

หมอเอริคพยักหน้ารับทันที ปลายปากกาขีดบันทึกเวลาลงบนแฟ้มอย่างรวดเร็ว ขณะที่สายตายังคงจับอยู่ที่ตัวเลขบนจอมอนิเตอร์ไม่กะพริบ

เอินหนิงเม้มริมฝีปากแน่น ลมหายใจเริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังพยายามต่อสู้กับบางสิ่งที่มองไม่เห็น

“หนูเอิน... ได้ยินลุงไหม?” หมอกู้เรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

หญิงสาวพยักหน้าเล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ