บทที่ 124 มืดไปหมด

“เอินมองไม่เห็นใครเลย...”

อลันถึงกับชะงัก มือที่โอบหญิงสาวไว้กระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ขณะที่หมอกู้รีบก้าวเข้ามาประคองใบหน้าเธอไว้ทั้งสองข้าง

“หนูเอิน... ลองเพ่งมองดีๆ อีกทีนะลูก”

“เอิน...”

“หลับตาสักสามวินาที แล้วค่อยๆ ลืมขึ้นอีกครั้ง”

เอินหนิงทำตามอย่างว่าง่าย แต่กลับสอดปลายนิ้วเข้ากับฝ่ามือ...