บทที่ 145 ร่องรอย

ช่วงสายของวันถัดมา...

อลันเดินผ่านโถงทางเดินของตึกพยาบาล ก่อนหันไปเจอเจียอิ่งที่กำลังยืนคุยกับพยาบาลอีกคนอยู่ที่เคาน์เตอร์

เธอหันมาเห็นเขาเข้าพอดีจึงค้อมศีรษะให้เล็กน้อย แต่อลันกลับยกมือเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้อง ก่อนจะเดินผ่านไป แต่เมื่อไปถึงประตู เขากลับได้ยินเสียงหัวเราะดังลอดออกมาจากห้องคนไข้จนแปลกใจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ