บทที่ 90 ก้าวข้าม

เสียงกระจกแตกยังก้องอยู่ในหู เอินหนิงสะดุ้งสุดตัวแต่ไม่ทันได้คิดอะไรมาก เมื่อเจียอิ่งคว้าแขนเธอและลากไปทางประตูหลังทันที

“ไปที่สวน เร็วค่ะ!”

เท้าทั้งสองข้างวิ่งไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ แม้ปืนในมือจะหนักอึ้งจนแทบถือไม่อยู่ แต่ทันทีที่เอินหนิงได้ยินเสียงตะโกนแว่วจากหน้าบ้าน พร้อมเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ