บทที่ 24 กำแพงอคติที่ร้าวฉาน

แสงแดดยามบ่ายคล้อยที่สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสง ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกมืดมนภายในห้องทำงานของไทม์ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่นั่งพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างหมดสภาพ แววตาคมกริบที่เคยฉายความเย่อหยิ่งบัดนี้เต็มไปด้วยความรวดร้าวและสับสน ภาพบัญชีที่ว่างเปล่าของเพลงพิณยังคงติดตา มันตอกย้ำให้เขารู้สึกเหมื...