บทที่ 52 ร่องรอยที่ทิ้งไว้

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกเข้ามาในห้องครัวใหญ่ของคฤหาสน์ กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวต้มกระดูกหมูที่ตั้งไฟเคี่ยวไว้ตั้งแต่เช้ามืดลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ เพลงพิณยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์หินอ่อน มือเล็กจับด้ามมีดหั่นแครอทเป็นลูกเต๋าชิ้นเล็กๆ อย่างขะมักเขม้น

ทว่าทุกย่างก้าวที่เธอขยับตัวนั้นช่างยา...