บทที่ 54 หัวขโมยยามวิกาล

แสงไฟสลัวถูกเปิดขึ้นกลางห้องครัวใหญ่ สะท้อนความเย็นเยียบของพื้นหินอ่อนในยามวิกาล

"อยู่นี่จริงๆ ด้วย อีนังจันทร์เอ๊ย สังขารไม่เที่ยงแท้ๆ ความจำเสื่อมไปหมดแล้ว"

แกบ่นอุบอิบกับตัวเองเสียงพร่า พลางคว้าพวงกุญแจที่วางลืมไว้บนเคาน์เตอร์ขึ้นมากำแน่น เสียงโลหะกระทบกันดังกริ๊กเบาๆ ในความเงียบสงัด

"ต้องเดิน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ