บทที่ 66 น้ำตาในห้องพักฟื้น

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ลอยปะปนอยู่ในอากาศเย็นเฉียบของโถงทางเดินโรงพยาบาลรัฐ ไม่เคยทำให้เพลงพิณรู้สึกคุ้นชินได้เลยสักครั้ง หญิงสาวกระชับสายสะพายกระเป๋าผ้าใบเล็กที่บรรจุเสื้อผ้าสองสามชุดและของใช้ส่วนตัวแนบชิดลำตัว สองเท้าก้าวไปตามทางเดินที่เงียบสงัด มุ่งหน้าไปยังหอผู้ป่วยวิกฤต

"อ้าว คุณเพลง วันนี้มาดึก...