บทที่ 43 คุ้มค่า

"หายไปแค่แป๊บเดียว คิดถึวผมขนาดนั้นเลยเหรอครับ?" ไคเซอร์เดินกลับเข้ามาในห้องพักฟื้นพิเศษพร้อมรอยยิ้มล้อเลียน เขาแอบเห็นว่าคนบนเตียงเอาแต่ชะเง้อคอมองมาที่ประตู ทว่าพอเห็นหน้าเขาเข้าจริง ๆ เจ้าตัวกลับรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันควัน

"เปล่าสักหน่อยค่ะ" ลูกพีชปฏิเสธเสียงแข็งทั้งที่ยังไม่ยอมสบตา ก็เขาออกไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ