บทที่ 9 นายหัว ตอนที่ : 08 ชีวิตที่อิสระ
@ บ้านของนายหัวคาวี
"คุณหนูเก็บของหมดแล้วใช่ไหมคะ ดูดีแล้วใช่ไหม" ป้าพรเอ่ยถาม พร้อมกับยื่นดูเด็กสาวที่กำลังขนของขึ้นท้ายกระบะ ด้วยความอาลัยอาวรณ์ ไม่อยากให้เธอไปจากที่นี่เลย ถึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็ก ๆ แต่ 2-3 ปีที่ผ่านมาก็เลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี
"ไม่ได้เอาไปหมดหรอกค่ะ" น้ำตาลตอบ เพราะคิดว่ายังไงวันหนึ่งก็คงต้องได้กลับมาบ้างอยู่แล้ว ไม่เก็บไปจนหมดจะดีกว่า เพราะตอนที่มาเธอก็ไม่ได้เอาอะไรมามากมายเลย ส่วนมากก็มาซื้อเอาที่นี่มากกว่า
"เสร็จแล้วยัง จะได้ไป กว่าจะถึงอีก มันจะค่ำ" นายหัวคาวีพูดพลางบ่นอุบที่ทั้งสองเอาแต่พูดคุยร่ำลากันอยู่ได้ ตัวเองก็ใจร้อนรีบจะไปเพราะกลัวจะค่ำก่อนถึงที่หมาย
"วุ้ย นี่ก็รีบจริง" เด็กสาวทำหน้าบูดใส่เจ้าของร่างกำยำที่ยืนทำทรงเข้มอยู่
"คุณหนูกลับไปแล้วต้องดูแลตัวเองด้วยนะคะ"
"ค่ะ ป้าพรก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะ ไม่ต้องไปมัวดูแลคนอื่น ปล่อยให้เขาดูแลตัวเองบ้างเถอะค่ะ" พูดเหน็บถึงคนข้างหลัง
"จ้ะ แล้วก็อย่าลืมกลับมาหาป้าบ้างนะคะ"
"ค่ะป้า"
หลังจากที่กอดร่ำลากันเสร็จเรียบร้อยแล้ว น้ำตาลก็เดินไปขึ้นรถกระบะของนายหัวคาวี ก่อนที่ทั้งสองจะออกไปด้วยกัน เขาอาสาที่จะเป็นคนไปส่งเอง เพราะยังมีอะไร ๆ ที่ต้องจัดการอยู่อีกหลายอย่างทันทีที่พาเธอไปถึงบ้าน
ระหว่างทาง...
"จัดการเรื่องมหาลัยเรียบร้อยแล้วเหรอ ?" คนหน้าเข้มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยถามขึ้น หลังจากที่เงียบกันมาตลอดทาง
"ค่ะ แค่เข้าไปรายงานตัวก็เข้าเรียนได้แล้ว"
"ฮึ ! ไวเชียวนะเรื่องนี้"
"อะไรของคุณ หนูก็จัดการเรื่องเรียนตัวเอง แปลกตรงไหน ?" พูดแบบไม่มีพิรุธเลย แต่ถูกจับได้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะ
"ก็แปลกตรงที่เลือกมหาลัยไกลเลยไง"
"ไกลที่ไหน ใกล้บ้านหนูจะตายไป ถึงยังไงก็ต้องได้ย้ายกลับบ้านตัวเองอยู่ดี ก็จัดการเรื่องมหาลัยไปเลยสิ"
นายหัวคาวีรู้เรื่องที่เธอสอบเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยในกรุงเทพแล้ว เพราะมีเอกสารตอบรับส่งมาที่บ้านของเขา ด้วยความที่คะแนนการเรียนดี เกรดสูง เธอก็เลยสามารถเลือกที่เรียนได้
"เก่งจริงนะ" เขาอาจจะชมแหละ แต่สำหรับเธอที่อยู่กับเขามาพร้อมกับความไม่ลงตัวตั้งแต่แรกเห็น คำนี้เหมือนคำเหน็บมากกว่า แต่ถามว่าโกรธไหม ก็ไม่เลย มีแต่จะเถียงกลับมากกว่า
"แน่น๊อน คนอย่างน้ำตาลหัวใสกิ๊กอยู่แล้วจ้า"
"หึหึ" เขาหัวเราะเบา ๆ ให้กับน้ำเสียงที่กวนอารมณ์ของเธอ เมื่อก่อนเจอคนกวนอารมณ์แบบนี้คงจะหัวเสียไปแล้วเพราะไม่ชอบคนพูดเล่นหัว แต่เหมือนจะปรับตัวได้และก็ชินกับนิสัยของเธอที่เป็นแบบนี้
หลายชั่วโมงต่อมาก็มาถึงบ้านของน้ำตาล เหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางพอมาถึงต่างคนต่างก็แยกกันเข้าห้องพักผ่อนทันที ไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก
จนกระทั่งตอนเช้า...
"คุณหนู วันนี้มีเรียนหรือคะ ?" แม่บ้านถาม เพราะเห็นน้ำตาลใส่ชุดนักศึกษา และท่าทีเหมือนกำลังเร่งรีบจะออกไป
"พอดีต้องไปรายงานตัวค่ะ เดี๋ยวสาย"
"เดี๋ยวค่ะ นี่เพิ่งหกโมงครึ่งเองนะคะ"
ร่างบางชะงักนิ่งงันไปครู่นึง สายตาจับจ้องมองไปยังเบื้องหน้าที่ซึ่งยังสลัว ๆ อยู่เลย ตะวันยังไม่ทันขึ้นส่องแสงเท่าไหร่นัก เธอลืมไปเลยว่านี่ไม่ใช่ที่บ้านนั้นที่ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปรอขึ้นรถไปโรงเรียน แต่ที่นี่คือบ้านของเธอที่กรุงเทพที่ไม่ต้องไปขึ้นรถแต่เช้า
ทุกอย่างรอบตัวเหมือนมันถูกหยุดเวลา เงียบกริบไปเลย
"ที่มหาลัยเขานัดเช้าขนาดนั้นเลยเหรอคะ"
"ไม่หรอกค่ะ พอดีหนูชินกับที่นั่น" พูดจบก็เดินกลับเข้าไปในบ้าน ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้เล่นโทรศัพท์มือถือระหว่างรอแม่บ้านเตรียมอาหาร
"วันนี้ตื่นเช้านะ"
เสียงทุ้มทักทายเด็กสาวที่กำลังนั่งเล่นมือถืออยู่ ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมองในทันที ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก เพราะนอกจากแม่บ้านแล้วที่นี่ก็มีแค่เธอกับเขาเท่านั้นแหละ
"ปกติค่ะ" จะพูดว่าหลงตื่นเช้าเพราะจำผิดคิดว่านี่คือที่บ้านของเขาเดี๋ยวจะอายเอาได้
"วันนี้จะไปกับใคร ?"
"มีคนขับรถ"
"ดีหนิ สบายเชียว"
"....." เธอไม่ตอบ เพราะชินกับเรื่องแบบนี้ไปแล้ว กับเขาน่ะถ้าเจอกันแล้วไม่ได้พูดเหน็บกันสิแปลก
#เวลาต่อมา
มหาวิทยาลัยHN.
หลังจากที่รายงานตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว น้ำตาลก็ออกมาสูดอากาศอยู่ที่ด้านนอก มหาวิทยาลัยกว้าง ๆ ที่รอบข้างเธอนั้นเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ที่เป็นนักศึกษาของที่นี่ บางคนก็มารายงานตัวพร้อมกับเธอ
มันเป็นอากาศที่เธอสูดเข้าไปแล้วรู้สึกว่า ‘นี่มันคืออิสระ’ จากนี้ไปคงไม่ต้องอยู่ภายใต้คำสั่งของใครอีกแล้ว เธอจะทำอะไรก็ได้ตามใจเธอ ไปไหนก็ได้ที่อยากไป ใช้เงินเท่าไหร่ก็ได้ที่อยากใช้
แต่ก็นะมันก็รู้สึกใจหายเหมือนกัน เพราะเคยอยู่ที่นั่นและเคยชินไปกับมันแล้ว
ขณะเดียวกันกับที่รู้สึกอิสระ เธอก็รู้สึกเคว้งคว้างแบบบอกไม่ถูก มองไปยังด้านหน้า ภาพเดิมที่กว้างใหญ่ ผู้คนมากมายที่เดินสวนกันไปมา มันทำให้เธอย้อนกลับมาถามกับตัวเองว่า เธอต้องการอะไรจริง ๆ กันแน่
ขณะเดียวกันเธอก็เดินกลับมาที่รถ ที่คนขับรถจอดรถรออยู่
"คุณหนูจะไปไหนต่อครับ ?"
"ไปที่คาเฟ่ตรงด้านหลังมหาลัยทีค่ะ"
"ได้ครับคุณหนู"
ไม่ใช่ไม่อยากกลับบ้าน แต่เธอแค่อยากอยู่เงียบ ๆ ให้เวลาตัวเองได้คิดทบทวน ถึงสิ่งต่าง ๆ และพร้อมที่จะเดินหน้าต่อไป เพราะต่อจากนี้เธอต้องตัวคนเดียวและลำพังแล้ว
ตลอดเวลาที่อยู่ที่นั่น บ้านหลังนั้น มีป้าพรที่คอยดูแลเธอ เปรียบเสมือนเป็นแม่อีกคนนึงเลย มันเลยทำให้เธอรู้สึกใจหายที่ต้องจากมา เหมือนลูกที่จากแม่มาไกล ๆ
"สวัสดีครับ คุณลูกค้ารับอะไรดีครับ ?"
"โกโก้ร้อนค่ะ"
"ได้ครับ รอสักครู่นะครับ"
ระหว่างรอเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งนึกขึ้นได้ว่า มีบางอย่างที่เธออยากรู้เลยเปิดเข้าไปดู เงินของเธอที่มีอยู่ในบัญชีและบัตรเครดิตถูกปลดล็อคแล้ว หลังจากที่ถูกเขา (นายหัวคาวี) ล็อคเอาไว้ไม่ให้เธอใช้งาน และใช้สิทธิ์ในความเป็นผู้ปกครองจัดการเรื่องการเงินกับเธอ แต่ตอนนี้ทุกอย่างปลดล็อคหมดแล้ว เธอสามารถใช้งานได้ตามปกติ
ครืด ครืด ครืด
สายเรียกเข้า คนหน้าตึง
ที่ตั้งชื่อเบอร์ของเขาแบบนี้ ก็เพราะเขาชอบทำหน้าตึงใส่เธอ
"ค่ะ"
( เสร็จแล้วหรือยัง )
"เพิ่งเสร็จค่ะ กำลังจะกลับ"
( ฉันจัดการเรื่องเอกสารที่นี่เสร็จแล้ว คงต้องกลับก่อน เลยโทรมาบอก ถ้ามีโอกาสจะแวะมาดูบ่อย ๆ เผื่อเธอไปสร้างเรื่อง จับหัวใครโขกเสาเข้าอีก )
"คนต่อไปที่หนูจะจับหัวโขกเสานะคือนายหัวนั่นแหละ"
( หึหึ ) ปลายสายหัวเราะชอบใจ
"จะกลับแล้วเหรอ"
( อือ )
"ถ้าอย่างนั้นก็ ขับรถกลับดี ๆ ค่ะ ขอบคุณที่มาส่ง แล้วก็ขอบคุณที่คอยดูแลหนู ถึงจะไม่ดูแลเองก็เถอะ แต่ก็ขอบคุณที่ยอมรับหนูไม่ทิ้งหนู"
( อืม อยู่ที่นี่ไม่มีใครคอยห้ามปราม ก็ต้องรู้จักหักห้ามใจตัวเอง อย่าใจร้อน โตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้ว )
"ค่ะ แค่นี้นะ"
( อืม )
พอกดวางสาย เธอก็ยังคิดถึงเรื่องนั้นต่อ หลายอย่างเหมือนกันที่เธอยังไม่ได้คำตอบ โดยเฉพาะเรื่องที่เธออยากรู้มาก ๆ เรื่องที่เขาเป็นอะไรกับครอบครัวของเธอนั่นแหละ เพราะคงจะมีแค่เขาที่รู้ดีในเรื่องนี้
"โกโก้ร้อนที่สั่งได้แล้วครับ"
"ขอบคุณค่ะ"
พักเรื่องที่คิดเอาไว้ในหัวสักพักนึง แล้วจิบโกโก้ร้อนของโปรดให้คลายความกังวลต่าง ๆ เพราะมันก็จริงอย่างที่เขาบอก ตอนนี้เธอต้องโตได้แล้ว เป็นผู้ใหญ่ได้แล้ว ทำอะไรตามใจตัวเองไม่ได้แล้วล่ะ และก็ใจร้อนเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้วด้วย
