บทที่ 108 แต่งงานกับปายนะ

ปราลีลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในช่วงบ่ายคล้อย สิ่งแรกที่เห็นคือคนรักนั่งกุมมือของเธออยู่ไม่ห่าง

“คุณปาย ฟื้นแล้วเหรอครับ ผมดีใจจัง”

แผ่นดินยิ้มทั้งน้ำตา จูบมือเล็กของคนตัวบางใบหน้าซีดเซียวด้วยความหวงแหนสุดใจ

เธอส่งยิ้มบาง ๆ ก่อนที่จะยื่นมือไปแตะเบา ๆ บนรอยช้ำมุมปาก

“พ่อทำเหรอ”

“ครับ”

“ทำไมพ่อต้อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ