บทที่ 3 อย่าดื้อ
แต่เมื่อเขาเรียนจบมัธยมศึกษาตอนต้น เด็กเรียนเก่งอย่างเขาก็สอบชิงทุนได้ไปเรียนต่อที่อเมริกาจนถึงระดับปริญญาโทโดยไม่ต้องชดใช้ เขาทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยเพื่อไม่ให้เป็นภาระพ่อแม่ของเธอ แม้ว่าพ่อจะส่งเงินไปให้ใช้ทุกเดือนไม่มีขาดโดยที่เขาไม่จำเป็นต้องออกไปตรากตรำทำงานเลยก็ได้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาไม่กลับมาที่ประเทศไทยอีกเลยร่วมสิบปี
วันนี้เขาเรียนจบแล้ว และกำลังกลับมาตอบแทนบุญคุณที่พ่อแม่ของเธอส่งเสียเลี้ยงดูเขามาอย่างดี แถมพี่ชายของเธอยังจะเอาเด็กอ่อนแอนั่นมาทำงานกับเธออีกต่างหาก
ถึงแม้เด็กนั่นจะชอบเดินตามเธอต้อย ๆ เป็นลูกไล่คอยรับใช้ให้เธอโขกสับทุกเรื่อง แต่ถ้ามาทำงานเป็นเลขาให้ เธอมั่นใจว่าเขาจะรับคำสั่งจากพี่ชายและพ่อของเธอเท่านั้น และนั่นจะทำให้เธอลำบาก หนีเที่ยวและโดดงานไม่ได้อีกต่อไป
“ดินโตแล้ว วันนี้เขาไม่ใช่เด็ก ๆ ที่เป็นลูกไล่แกอีกต่อไป เขาจะดูแลแกทุกเรื่อง ตั้งแต่เรื่องงานยันเรื่องพฤติกรรม”
“พี่แปง ปายไม่เอา มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น ให้ทำตำแหน่งไหนก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่เลขาปาย ปายต้องการคนเก่ง คนทำงาน คนมีไหวพริบ คนแข็งแรง ไม่ได้ต้องการลูกเป็ดมาเดินตามต้อย ๆ ค่ะ”
“ก็บอกแล้วไงว่าเจ้าดินมันไม่เหมือนเดิมแล้ว เดี๋ยวเห็นหน้ากันเย็นนี้แกก็รู้เอง”
“ปายไม่อยากเจอค่ะ อีกอย่างปายมีนัดกับวิน”
ปารเมศส่ายหน้าเมื่อได้ยินชื่อคู่เดตคนล่าสุดของน้องสาวอย่าง มาวิน ทายาทคนเล็กของบริษัทเคมีภัณฑ์ยักษ์ใหญ่ที่นิสัยไม่ต่างจากน้องสาวของเขาเลย วัน ๆ เอาแต่ปาร์ตี้ มั่วสุมสุรานารี มีข่าวแว่ว ๆ ว่าหมอนั่นชอบใช้ยาเสพติดด้วย แต่ไม่รู้ว่าน้องสาวของเขาไปหลงใหลได้ปลื้มอะไรหนักหนา ใครเตือนก็ไม่ฟัง
“ยกเลิกนัดเสีย แกต้องกลับไปกินข้าวที่บ้าน”
“ไม่ค่ะ ปายนัดกับวินก่อน หมอนั่นมาเองได้ ก็อยู่เองได้ค่ะ ไหนบอกโตแล้วไง แค่นี้ไม่คิดมากหรอก”
“แกกล้าขัดคำสั่งพ่อเหรอ วันนี้พ่อเป็นคนสั่งให้ทุกคนกลับบ้านไปกินข้าวพร้อมดินนะ”
คิ้วที่กันแต่งมาอย่างสวยงามขมวดมุ่นด้วยความขัดใจ ก็รู้ว่าพ่อของหมอนั่นมีบุญคุณที่ช่วยชีวิตพ่อของเธอเอาไว้ เธอเองก็ไม่ได้รังเกียจเด็กนั่นที่เป็นเพื่อนเล่นและลูกไล่ให้เธอมาตลอด แต่วันนี้เธอดันไม่สบอารมณ์ที่เด็กนั่นดันกลับมาแล้วกลายเป็นลูกน้องที่จะต้องฟังคำสั่งของพี่ชาย ไม่ใช่เธออีกต่อไปแล้ว เพราะแบบนี้ลูกเป็ดแค่ตัวเดียว เธอตัดทิ้งได้
“อะไรจะสำคัญขนาดนั้นคะ ลืมไป ลูกชายคนเล็กของพ่อนี่”
เพราะถึงแม้ว่าเด็กนั่นจะไม่ยอมกลับมาที่ประเทศไทย แต่พ่อแม่ของเธอมักจะเดินทางไปเยี่ยมเขาเสมอ บางทีเธอยังสงสัยว่าพ่อไปไข่ทิ้งไว้แล้วให้คนขับรถรับสมอ้างเป็นพ่อเพราะกลัวว่าแม่จะจับได้หรือเปล่า
“อย่างอแง ดินเป็นเด็กดีก็ต้องมีคนรักคนเอ็นดู ใครจะเกเรเหมือนแง ไม่ต้องมาฟาดงวงฟาดงาว่าใครไม่รัก”
“ถ้าพี่แปงจะให้เด็กนั่นมาเป็นเลขาของปาย พี่แปงต้องเอาคุณน้อยกลับมาด้วย ปายต้องการคนช่วยงาน ไม่ใช่วัน ๆ เอาแต่จ้องจับผิดเพื่อไปรายงานพ่อกับพี่ชายจนงานการเสียหาย”
เธอยกแขนขึ้นกอดอก ยกขาขึ้นไขว่ห้างพยายามทำให้ตัวเองมีแต้มต่อ อย่างน้อยให้เลขาคนเก่ามาคานอำนาจและคอยเป็นสายให้เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยังดี
“ไม่ต้องห่วง เรื่องเลขาหน้าห้องที่ทำงานเอกสาร พี่เตรียมไว้ให้แกแล้ว คนนี้มีประสบการณ์มานานหลายปี ทำงานเรียบร้อย ไว้ใจได้ ก็พี่บอกแล้วไงว่าดินจะดูแลแกทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว เพราะงั้นดินจะตัวติดกับแกตลอดเวลา ขับรถให้และไปทำงานพร้อมแก นั่งทำงานห้องเดียวกันกับแก ไม่ว่าจะออกไปทำงานที่ไหนก็ต้องมีเขาไปด้วยทุกที่ หรือแม้แต่แกจะออกไปปาร์ตี้ดึก ๆ ดื่น ๆ ดินก็จะไปกับแกด้วย ยังไงก็ต้องมีเลขาหน้าห้องทำงานประจำให้แกอยู่แล้ว”
เพราะตำแหน่งเลขานุการของแผ่นดินคือภารกิจพิเศษชั่วคราว เขากับพ่อวางตำแหน่งผู้บริหารไว้ให้แล้ว เพียงแค่ให้มาช่วยดูแลให้น้องสาวเขาเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้างเท่านั้น
“ปายจะเอาคุณน้อย”
“เสียใจที่พี่ต้องพูดว่า ไม่ได้ และแกไม่มีสิทธิเลือก”
“พี่แปง”
“จะเอาไม่เอา ถ้าไม่เอาก็จะได้สั่งยกเลิก”
“เอาค่ะ เอา”
ก็ยังดี ดีกว่าไม่มีใครเลยแล้วอยู่กับหมอนั่นแค่สองคน อย่างน้อยก็เอามาลองดูก่อนเผื่อว่าเลขาคนนี้จะถูกชักจูงง่าย ๆ เหมือนกับคนเดิม
“ก็แค่นั้น ไปทำงานได้แล้ว กลับบ้านให้ตรงเวลา ไม่งั้นพี่ไม่รับประกันว่าแกจะโดนพ่อทำโทษหรือเปล่า ไม่แน่พ่ออาจโยนโครงการที่จังหวัดอื่นให้แกอีกก็ได้”
“รู้แล้วน่า ไม่ต้องมาขู่ปายเลยนะ ปายมันลูกสาวนี่ ไม่ได้เป็นลูกชายเหมือนพี่กับไอ้ลูกเป็ดนั่น ถ้าสลับตัวปายกับเด็กนั่นได้ พ่อคงทำไปนานแล้ว”
สาวสวยพูดเชิงน้อยใจ แม้จะรู้ดีว่าพ่อรักและตามใจตนราวกับเจ้าหญิงน้อย ๆ มาตั้งแต่เด็ก เพิ่งมาทำใจแข็งเข้มงวดกับเธอได้เมื่อไม่กี่เดือนมานี้เอง ไม่อย่างนั้นเธอไม่เหลวไหลได้นานขนาดนี้หรอก
“ก็หัดทำตัวให้มันดี ๆ หน่อย ตอนนี้แต้มบุญของแกหมดแล้ว พี่ขอเตือนไว้ อย่าดื้อกับดิน เพราะเขาไม่ใช่ลูกไล่ของแกอีกต่อไปแล้ว”
คนสวยเบะปาก เธอไม่เชื่อหรอก ว่าเด็กนั่นจะไม่ใช่ไอ้ลูกเป็ดคนเดิมของเธอ เพียงแค่สิบปี คนเรามันจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เชียวหรือ ไม่มีทาง
รอให้เจอหน้ากันก่อนเถอะ จะแข็งมาจากไหน เธอจะทำให้เด็กนั่นกลับมาวิ่งเกาะแข้งเกาะขา คอยตามปรนนิบัติรับใช้เป็นลูกไล่ของเธอเหมือนเดิมให้ได้ พ่อกับพี่ชายเธอหรือจะรู้จุดอ่อนของเด็กอ่อนแอนั่นดีเท่าเธอ ไม่มีทาง
“มันก็ไม่แน่นะคะ ถ้าเด็กนั่นกลับมาเป็นลูกเป็ดตัวเดิมของปาย พ่อกับพี่อย่ามางอแงสั่งเปลี่ยนเลขาให้ปายอีกแล้วกัน”
ผู้บริหารคนสวยสะบัดหน้าเดินออกจากห้องของพี่ชายแล้วรีบโทรหาคู่เดตคนล่าสุดของเธอทันที
“ครับ ปาย”
