บทที่ 30 คลุมถุงชน

ปรินทร์เหลือบมอบภาสกรอีกครั้งเพราะรับรู้ถึงจุดประสงค์ของเพื่อนนักธุรกิจ ก่อนจะเหลือบมองลูกสาวของตนซึ่งนั่งทำหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก

“มีอะไรที่ผมพอจะช่วยเจ้าสัวได้หรือครับ”

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ แต่ผมขอพูดตรง ๆ เลย พอดีว่าผมอยากให้เจ้าภาสกับหนูปายรู้จักกันเอาไว้ บอกตามตรงว่าไม่ไว้ใจผู้หญิ...