บทที่ 94 ก็หนีสิ

แผ่นดินเดินวนไปวนมาในห้องรับแขก กดโทรศัพท์หาเบอร์ที่จำได้ขึ้นใจครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่สามารถติดต่อเธอได้ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ยกมือขึ้นลูบใบหน้า เหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

ในขณะที่เขาทิ้งแผ่นหลังพิงพนักโซฟา แหงนหน้าขึ้น ใช้มือกดหัวตาไม่ให้น้ำใส ๆ ไหลออกมาประจานความอ่อนแออีกหน ก็ต้องสะดุ้งเมื่ออยู...