บทที่ 4 ไปดูงูที่ห้องพี่ไหม(4)
#เนคจ๋า4
ใช้เวลาขับรถประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงบ้าน ทว่าลงจากรถได้ผมก็ต้องถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่ายเนื่องจากพี่ชายและน้องๆ มายืนรอกันอยู่ที่หน้าบ้าน
ผมกำลังจะเดินอ้อมไปเปิดประตูให้ แต่จ๋าชิงเปิดมันก่อนแล้วลงจากรถมายืนแบบเด๋อด๋า เธอยกยิ้มจางๆ ให้กับเหล่าพี่น้องของผม
"โห พาสาวมาบ้านก็ไม่บอก" สามเอ่ยแซวแล้วเดินมายืนข้างๆ จ๋า มันสำรวจมองดูเธอต้องแต่ศีรษะจรดเท้าก่อนจะทำตาแพรวพราวใส่เจ้าตัวเขา
"ทำตัวทุเรศจริงๆ!" ผมว่าพลางดึงผมน้องชายแล้วลากมันให้ออกห่างจากจ๋า
"โห่ ผมเจ็บนะพี่เนค" มันปัดมือออกแล้วลูบผมตัวเอง
"ชอบใช้กำลังกับน้องนะแก" พี่สิบพูดขึ้นก่อนจะเดินไปเขย่ารั้วประตูบ้านผมสองที "เปิดประตูสักทีเถอะ พวกฉันยืนรอแกจนขาลากไปหมดแล้ว"
"นั่นสิ เซียเมื่อยจะตาย" น้องสาวคนสุดท้องพูดพร้อมลุกขึ้นจากที่นั่งยองๆ ในตอนแรก
"แล้วมากันทำไม?!"
นี่คือคำทักทายพี่น้องที่ผมพ่นออกจากปาก วุ่นวายชะมัดคนพวกนี้ ผมจะพาสาวมาดูงวยคูเสียหน่อยแต่ดันมีก้างมาขวางคอถึงสามชิ้น!
"นี่พี่..."
"นี่น้อง..."
"แต่นี่บ้านผมครับพี่ครับน้อง อีกอย่างจะมาทำไมไม่โทร.บอกก่อน" อย่างน้อยก็น่าจะโทร.บอกกันสักนิด ไม่ใช่นึกอยากจะมาก็มาแบบนี้
"จะมาขอนอนด้วย" พี่สิบบอกพร้อมกับทำหน้าห่อเหี่ยวใจ
"ทำไม" ผมถาม ร้อยวันพันปีไม่เคยมาขอนอนด้วย อีกอย่างระดับคุณสิบเนี่ยนะจะนอนนอกบ้าน เห็นตัวติดเมียตลอด
"ก็ไปปากแจ๋วใส่พี่สะใภ้ไง เลยโดนไล่ออกจากบ้าน"
"ไอ้สาม!" พี่สิบทำท่ายกขาจะเตะน้องชายแต่ก็ชะงักไว้แล้วเอาขาลง
"ก็เลยจะมานอนบ้านผม"
"เออ แค่คืนเดียวได้มั้ยล่ะ"
"เอ่อ...จ๋าขอตัวกลับก่อนดีกว่าค่ะ" จ๋าพูดแทรกขึ้นมา
และผมก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอนั้นมาด้วยและยืนอยู่ข้างๆ กันนี่หว่า มัวแต่คุยจนลืมไปเลย
"เข้าบ้านก่อนสิ กินน้ำก่อน" ผมรั้งเธอไว้ด้วยคำพูดแล้วยกยิ้มปิดท้าย
"แหวะ! ทีพี่น้องนี่จะไล่ตะเพิด แต่กับสาวชวนเข้าบ้าน" สามมันพูดแขวะผม
"ไอ้สาม!!" ผมชี้หน้าคาดโทษใส่น้องชาย
"มะ...ไม่เป็นไรค่ะ จ๋าไม่อยากรบกวน" เธอปฏิเสธเสียงนิ่มแฝงความเกรงใจ อาจจะเพราะเห็นว่าพี่น้องผมอยู่ด้วยล่ะมั้ง
"มาเถอะ" ผมจับมือจ๋าให้เดินตามก่อนจะปลดล็อกประตูรั้วแล้วพาเธอเข้ามาภายในบ้าน "นั่งก่อนสิ เดี๋ยวพี่เอาน้ำมาให้"
"คือ...พวกเขายังอยู่ข้างนอกนะคะ"
"เอ้า ทำไมไม่เดินเข้ามา" ผมต้องเดินวนออกไปนอกบ้านอีกครั้งก่อนจะผายมืออัญเชิญพี่และน้องให้เข้าบ้านมา "เชิญเสด็จครับ"
แหม่...ผมล่ะปวดหัวจริงๆ
ทุกคนเดินเข้ามาแล้วจัดแจงกันแบ่งที่นั่งบนโซฟาตัวยาว ส่วนจ๋านั่งอยู่ที่โซฟาตัวสั้นก่อนหน้าแล้ว ผมเดินเข้าไปหยิบน้ำเปล่าออกมาสี่ขวดก่อนจะยื่นให้แขกคนละขวด
"ขอบคุณค่ะ"
มีจ๋าคนเดียวที่รู้จักเอ่ยขอบคุณ ส่วนคนที่เหลือเปิดขวดน้ำกระดกแบบไม่สนใจใคร พ่อก็สั่งสอนมาแบบเดียวกันนะ แต่ทำไมถึงไม่มีใครคิดจะจำเลยวะ
"เป็นแฟนเนคเหรอ?" พี่สิบถามจ๋าที่กำลังดื่มน้ำ
พรวด!
น้ำกระฉอกออกจากปากเล็กอย่างอัตโนมัติ "ขอโทษค่ะ" เธอรีบขอโทษทันทีก่อนจะหยิบทิชชูมาเช็ดน้ำที่กระเด็นกระดอนไปคนละทิศทางตามโต๊ะกระจกด้านหน้า
"ถามบ้าอะไรของพี่" ผมรีบหยิบทิชชูแล้วมาช่วยจ๋าซับน้ำ
"อ้าว ก็เห็นพามาบ้าน"
"เรื่องมันยาว เอาเป็นว่าน้องแค่อาสามาส่งผมเท่านั้น" ตามจริงผมตื๊อจะพาน้องมันมาดูงูตาเดียวนี่แหละ แต่ต้องดับฝันเพราะพวกเขาเนี่ย ไม่รู้ตัวบ้างหรือยังไง "ว่าแต่พี่จะมานอนนี่จริงดิ"
"จริง คืนเดียว"
"เออๆ"
"ผมด้วย" สามยกมือขึ้นแล้วยิ้มแห้งๆ ให้ผม "ทะเลาะกับคนคุยนิดหน่อย"
"..." ผมถอนหายใจ
"เซียก็ด้วย..."
"เฮ้อ..." ผมถอนหายใจแบบเฮือกโคตรใหญ่เลยทีนี้
พวกนี้เห็นบ้านผมอะไร? สถานที่พักใจของคนอกหักและทะเลาะกับเมียอย่างนั้นเหรอ?
อยากจะบ้าตาย!!
"..." จ๋านั่งนิ่งเงียบแล้วสลับสายตามมองคนนั้นทีคนนี้ที
"เออๆ คืนเดียวนะ เพราะผมก็มานอนบ้านคืนเดียว พรุ่งนี้จะกลับไปนอนคอนโดตามเดิม"
"ว่าแต่งูแกไม่อยู่ใช่มั้ย" พี่สิบถาม สายตาก็มองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง
"อยู่กับพี่วาดแล้ว วันนี้ให้พี่เขาดูแลนุ่มนิ่มหนึ่งวัน" ผมตอบ
"อืม แล้วนี่ชื่ออะไรอายุเท่าไร?" พี่สิบหันไปถามจ๋าต่อ
"ชื่อจ๋าค่ะ อายุยี่สิบสี่"
"ทำงานอะไรเหรอคะพี่จ๋า?" เซียถามบ้าง
"ตอนนี้ช่วยแม่ดูแลแบรนด์เสื้อผ้าน่ะค่ะ ส่วนเวลาว่างๆ ก็จะวาดรูปบ้างค่ะ"
"โห สามก็เรียนวาดรูปอยู่พอดีเลย" ไอ้สามมันเริ่มออกลาย ความเจ้าเล่ห์เริ่มมา
"เรียนตอนไหน? เห็นวันวันเอาแต่วิ่งไล่ตามผู้หญิง" ผมพูดแหกหน้าน้องชายไปที ไอ้นี่กะล่อนได้กับผู้หญิงทุกคนจริงๆ
"ช็อตฟีลน้องว่ะพี่"
"ไปๆ ขึ้นไปหาที่นอนกันเอาเอง ตอนนี้ขอเวลาส่วนตัวหน่อย" ไม่เชิงไล่แต่ไล่นั่นแหละ
"เออ" พี่สิบเดินคอตกขึ้นไป สงสัยคงจะคิดถึงเมีย
ส่วนสามกับเซียก็ตามนิสัยมันแหละ วิ่งแจ้นขึ้นไปแล้วแย่งห้องกันไม่เคยเปลี่ยน
"จ๋าว่าจ๋ากลับก่อนดีกว่าค่ะ"
"ยังไม่มืดเลยจะกลับแล้ว?"
"ทำไมต้องอยู่จนมืดด้วยคะ ก็ในเมื่อจุดประสงค์ของจ๋าตั้งใจว่าจะมาส่งพี่เฉยๆ"
"แต่จุดประสงค์พี่คือชวนเธอมาดูงวย...คู"
"..." เธอหลบสายตาทันทีก่อนจะแอบอมยิ้ม
"ไม่ดูก่อนเหรอครับ"
"จ๋ารู้แล้วว่างวยคูมันคืออะไร"
"คืออะไรครับ"
"คืองู..."
"จับปะ"
"คะ?"
"จับงูมั้ยครับ"
"ตรงนี้เลยเหรอคะ"
"อื้ม ไม่มีใครเห็นหรอก"
"แต่ว่า..."
ผมจับมือเล็กไว้แล้วค่อยๆ เอามาวางตรงเป้ากางเกง แต่ยังไม่ทันจะได้จับก็...
"หิวน้ำอีกแล้ววุ้ย" ไอ้สามเดินลงมาผิวปากอย่างสบายใจ มันตีมึนแล้วเดินวนไปวนมา "ว่าแต่...ทำไรกันอะ" มันจ้องจับพิรุธผมที่ตอนนี้จับมือจ๋าคาไว้แต่ห่างจากเป้ากางเกง
"..." จ๋ารีบดึงมือออกแล้วมีท่าทีเลิ่กลั่ก
"ไอ้สาม!!"
ไอ้น้องเวร! ไอ้มารหัวฟวย!!
#EndSnake
