บทที่ 5 ความหวังที่คิดไปเองคนเดียว 2
“ริสาจะลองชวนคุณภัทร์ดูค่ะ แต่คิดว่าน่าจะไม่ติดอะไร”
“ถ้าณภัทร์มาได้ก็ดีนะ พี่คิดว่าคุณแม่ต้องคิดถึงลูกเขยคนนี้มากแน่ๆ เพราะไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายเดือนแล้ว” ครั้งล่าสุดที่เบเนดิกต์เห็นหน้าน้องเขยในวันครอบครัวก็หน้าจะหลังจากที่มาริสาแต่งงานไปได้สองหรือสามเดือนนี่แหละ แล้วหลังจากนั้นณภัทร์ก็ไม่เคยมาร่วมรับประทานมื้อเที่ยงวันครอบครัวอีกเลย
“มันจะยุ่งอะไรขนาดนั้น!” เป็นคำพูดที่เบเนดิกต์จะได้ยินเอ็มเจพูดประจำในวันที่เอ็มเจมาแล้วไม่เจอหน้าน้องเขย
“...”
มาริสาทำเพียงยิ้มตอบกลับพี่ชายไปขณะที่ในใจของตัวเองก็ยังหาความมั่นใจจากตรงไหนไม่ได้เลย มาริสาไม่มั่นใจเลยว่าเธอจะชวนณภัทร์มาวันครอบครัวได้ ทุกครั้งที่ชวนก็มักจะได้รับคำปฏิเสธจากเขาตลอดและถ้าเธอตื้อเขามากๆมันจะไปจบลงที่เธอกับสามีทะเลาะกัน และมาริสาก็ต้องเป็นฝ่ายดูแลหัวใจของตัวเอง
เจ็บและต้องหายเอง
เช้าวันต่อมา
“คุณภัทร์มาแล้วค่ะคุณริสา” ป้าตารีบเดินเข้ามาแจ้งคุณผู้หญิงของเธอด้วยความดีใจ เพราะมาริสาลงมานั่งรอณภัทร์เพื่อเตรียมตัวรับประทานมื้อเช้าสักครู่ใหญ่แล้ว ป้าตาแอบหวังเสมอ หวังที่จะได้เห็นรอยยิ้มที่สวยงามของคุณผู้หญิง ที่คนในบ้านนี้ไม่ได้เห็นมาสักพักใหญ่แล้ว
“ป้าตาเตรียมรินกาแฟให้คุณภัทร์ได้เลยนะคะ ริสาอยากให้กาแฟไม่ร้อนมาก คุณภัทร์จะได้ดื่มง่ายขึ้น” มาริสาพูดด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น เธออยากเอาใจสามีอยากทำให้เขามีความสุขแม้จะเป็นเรื่องเล็กๆก็ตาม
“คุณภัทร์” เอ่ยเรียกชื่อสามีพร้อมรอยยิ้มสดใส มาริสาพยายามยิ้มให้สดใสที่สุดเท่าที่เธอจะปั้นออกมาได้แม้ว่าในใจจะมีความกังวลอยู่มากมายก็ตาม
วันนี้เธอต้องพูดกับเขาและพยายามขอร้องให้เขาไปวันครอบครัวกับเธอให้ได้ เพราะสามีของเธอบ่ายเบี่ยงไม่ยอมไปกินข้าวกับที่บ้านเธอมาหลายเดือนแล้ว
“กาแฟอร่อยเหมือนเดิมเลยนะครับป้าตา”
ณภัทร์แค่มองหน้าภรรยาและไม่เอ่ยปากพูดอะไร ไม่แม้แต่จะฉีกยิ้มให้เธอและนี่คือสิ่งที่มาริสาเจอมาตลอดหลายเดือน
“รับอีกแก้วไหมคะคุณภัทร์” เห็นสามีบอกว่ากาแฟอร่อยมาริสาเลยเอ่ยถามเผื่อเขาอยากดื่มอีก
“ไม่” ตอบสั้นๆและเริ่มมื้อเช้าทันทีโดยไม่เอ่ยปากชวนภรรยาเลยสักคำ เขาเป็นแบบนี้และมาริสาก็เริ่มชินแล้ว เธอต้องทำตัวให้ชินแม้หัวใจจะเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่เธอรักเขา เพราะว่ารักอะไรที่มองข้ามได้เธอพร้อมที่จะทำ ทั้งที่ในใจก็ยังแอบมีความหวังเล็กๆว่าเขาจะกลับไปเป็นสามีที่รักเธอเหมือนแต่ก่อนบ้าง แม้ความหวังจะมีน้อยแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีหวังเลย ‘ความหวังที่คิดไปเองคนเดียว’
“คุณภัทร์คะ”
“ครับ ริสาอยากพูดอะไรกับผมเหรอ” หันมาถามภรรยาด้วยใบหน้าปราศจากรอยยิ้มเหมือนเดิม
“วันนี้เป็นวันครอบครัวที่บ้านของริสาค่ะ คุณภัทร์ไปด้วยกันนะคะ”
มาริสารู้ตารางงานของสามีว่าวันนี้เขาไม่ได้มีนัดที่ไหน เธอไม่ได้อยากยุ่มย่ามเรื่องงานของเขา แต่เธอได้รับอนุญาตจากสามีแล้วว่าเธอสามารถถามตารางงานของเขาผ่านทางเลขาส่วนตัวของณภัทร์ได้
“ริสาไปคนเดียวเถอะครับ วันนี้ผมอยากพัก ผมทำงานติดต่อกันหลายวันและวันนี้ผมอยากพักผ่อนอยู่บ้าน หวังว่าภรรยาที่แสนดีของผมจะเข้าใจนะครับ”
“...” มาริสาทำเพียงยิ้มตอบเขากลับไปและเริ่มทานมื้อเช้าของตัวเองบ้าง ไม่มีบทสนทนาอะไรอีกหลังจากนั้นและเธอก็ไม่อยากพูดอะไรให้สามีต้องรำคาญใจ เขาไม่อยากไปก็ตามใจเขา และต้องเป็นหน้าที่ของเธอคิดหาข้ออ้างที่ดูดีไปตอบที่บ้านว่าเพราะอะไรลูกเขยของอาเธอร์กับมิรันดาถึงมาร่วมรับประทานมื้อเที่ยงในวันครอบครัวด้วยไม่ได้
@คฤหาสน์โรเซนต์เบิร์ก
มื้อเที่ยงในวันครอบครัวดำเนินไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของทุกคน แต่ที่จะปล่อยเสียงหัวเราะได้ดังที่สุดคงเป็นคุณผู้หญิงที่ใหญ่ที่สุดในคฤหาสน์หลังนี้ มิรันดา เหตุผลที่เธอหัวเราะได้อย่างมีความสุขมากกว่าทุกๆวันคงเป็นเพราะลูกชายคนกลางของเธอพาว่าที่คู่หมั้นมาวันครอบครัวด้วยตัวเองนะสิ
“วันครอบครัวคราวหน้า ถ้าหนูเชอรีนกับณภัทร์มาด้วยได้ก็คงจะดีไม่น้อย แม่แค่พูดลอยๆนะ แค่พูดลอยๆเท่านั้น” คนเป็นแม่พูดลอยๆแต่คนเป็นลูกต้องรีบหันมองหน้ากันและส่ายหัวให้กับความหวังลมๆแร้งๆของแม่ตัวเอง
“คุณภัทร์ปวดหลังน่ะคะคุณแม่ วันครอบครัวครั้งหน้าถ้าไม่ติดธุระอะไรริสาจะพาเขามานะคะ” ลูกสาวคนเล็กรีบชิงพูดออกมาก่อน
“จ้า ฝากบอกลูกเขยด้วยนะแม่ขอให้หายปวดเร็วๆ จะได้รีบปั๊มหลานให้แม่”
“คุณแม่คะ” ใบหน้าของมาริสาเปลี่ยนเป็นสีแดงเมื่อได้ยินแม่ของเธอพูดเรื่องอยากได้หลาน ใช่ว่าเธอไม่อยากมีลูกแต่การจะมีลูกได้นั้นมันต้องมาจากความพร้อมของคนสองคน เธอพร้อมแต่สามีของเธอยังไม่พร้อม...
“ทุกอย่างเหมือนเดิมอยู่ใช่ไหม”
จู่ๆเอ็มเจ พี่ชายคนกลางของเธอก็หันมาถาม และนั่นทำให้ทุกสายตาหันความสนใจไปที่มาริสาคนเดียว คำถามของพี่ชายคนกลางทำไมมาริสาจะไม่เข้าใจว่าเอ็มเจหมายถึงอะไร อันที่จริงเบเนดิกต์ก็คงอยากถามเหมือนกันเพียงแต่พี่ชายคนโตค่อนข้างมีวิธีที่อ่อนโยนกว่าเอ็มเจหน่อย ไม่ได้อยากถามก็ถามแบบนี้
