บทที่ 2 ปัณจธร อธิพัฒน์โภคิน
“ใช่ ที่นั่นธรรมชาติยังสมบูรณ์ ถ้าเราทำรีสอร์ตหรูให้นักท่องเที่ยวมาเที่ยวแบบส่วนตัว ที่ดินผืนนั้นต้องทำกำไรให้เรามหาศาลแน่”
“แล้วเจ้าของที่ดินล่ะคะ”
“ในเมื่อพ่อเขาไม่ขาย ก็ต้องเข้าหาเจ้าของที่ดินตัวจริงสิ”
“เธอสวยมาก รัตน์กลัวว่า..”
“กนกรัตน์ ผมเริ่มรู้สึกว่าคุณกำลังล้ำเส้นของผม”
เขาไม่เคยใช้คำว่าแฟนกับใคร ผู้หญิงทุกคนในชีวิตล้วนยินยอมพร้อมใจอยู่ในฐานะผู้หญิงชั่วคืน คู่ควงชั่วคราว และผู้หญิงไร้สถานะในมุมมืดเท่านั้น
แน่นอนว่าทุกความสัมพันธ์มีกฎเหล็กว่าห้ามยุ่งวุ่นวายเรื่องส่วนตัวของเขา เขาจะมีใครอีกกี่คนก็เป็นเรื่องของเขา และทุกคนจะมีใครหรือออกจากความสัมพันธ์นี้ไปก็เป็นเรื่องของเธอ เขาไม่รั้ง ไม่ยื้อ ไม่ไยดี แม้กระทั่งเลขาสาวสวยแสนเรียบร้อยพูดน้อยแต่บนเตียงร้อนแรงราวกับไฟที่เขารู้สึกชอบเธอที่สุดในบรรดาผู้หญิงทุกคนในชีวิตก็ตาม
“รัตน์ขอโทษค่ะ รัตน์ลืมตัว คุณก็รู้ว่ารัตน์รู้สึกยังไงกับคุณ”
“ผมห้ามความรู้สึกของคุณไม่ได้ แต่ถ้าอยู่กับผมในสถานะนี้มันทรมาน คุณจะไปก็ได้นะ ผมไม่ได้ห้าม”
“คุณปั้น..คุณไม่เคยรู้สึกดีกับรัตน์เลยหรือคะ”
ดวงตากลมโตแสนเศร้ามองเขาอย่างรักและเทิดทูนสุดหัวใจ แขนเรียวเกี่ยวรอบลำคอแกร่งแล้วโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาหาเธอช้าๆ ก่อนหนุ่มสาวจะบดจูบแลกลิ้นตอกย้ำความสัมพันธ์ในห้องทำงานร้อนรักอย่างที่เคยทำเป็นประจำ
“คุณปั้นยังไม่ได้ตอบคำถามรัตน์เลย”
ปัณจธรยืนติดกระดุมเสื้อหลังจากจับเลขาสาวสวยแสนเรียบร้อยแต่สุดร้อนแรงบนเตียงกินจนเต็มอิ่ม ไม่คิดเลยว่าเธอจะยังจำได้ว่าเขายังไม่ได้ตอบคำถาม ทั้งที่พยายามจะเลี่ยงแล้วที่จะไม่ทำร้ายจิตใจของเธอก็ตาม
“คุณไม่ควรถามคำถามนี้กับผมนะรัตน์”
“รัตน์อยากรู้ค่ะ”
คนตัวบางสวมกอดรอบเอวสอบ เอาใบหน้าสวยงามแนบแผ่นหลังกว้าง ฟังเสียงหัวใจดวงโตที่เต้นในจังหวะหนักแน่นสม่ำเสมอ
“ผมจะรู้สึกยังไงกับคุณหรือใคร ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องรู้ ผมมันไม่ใช่คนดี ผมไม่มีความรักให้ใครหรอก วันหนึ่งเราก็อาจต้องเลิกยุ่งเกี่ยวกัน ถ้าผู้หญิงที่ผมต้องแต่งงานด้วยรับไม่ได้ที่ผมมีบ้านเล็กบ้านน้อย”
เธอกอดเขาแน่น รู้สึกหวงแหนสุดใจ ตั้งแต่มีความสัมพันธ์กันมา เขาไม่เคยนอนกับเธอแค่คนเดียว แม้จะหึงหวงและไม่พอใจ แต่เธอก็ไม่สามารถแสดงอาการเหล่านั้นออกมาได้ เพราะนอกจากจะเป็นข้อตกลงในความสัมพันธ์แล้ว เธอยังอยากเป็นผู้หญิงที่แตกต่างจากผู้หญิงทุกคนและเป็นคนที่เขาอยู่ด้วยแล้วสบายใจที่สุด
แต่ในวันนี้ ลางสังหรณ์ของเธอมันบอกว่าเธอกำลังจะเสียเขาไปให้กับผู้หญิงคนนั้นตลอดกาล ถ้าเธอไม่ทำอะไรสักอย่าง
ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังลิ้นชักโต๊ะทำงานชั้นล่างสุด ที่เขาเก็บอุปกรณ์ป้องกันซึ่งเอาไว้ใช้กับเธอในห้องทำงานนี้ มุมปากกระตุกยิ้มร้าย มันควรถึงเวลาแล้วที่เธอต้องจัดการกับเขาขั้นเด็ดขาดเสียที
เสียงเคาะประตูห้องทำงานของผู้บริหารสาวสวยดังขึ้นก่อนจะถูกเปิดเข้ามาโดยดอกกุหลาบนำเข้าสีชมพูอ่อนช่อโต..ไม่ผิดหรอกที่กุหลาบช่อโตเป็นฝ่ายเปิดประตูห้องทำงานของเธอเข้ามา เพราะเมื่อมองไปเห็นแต่ดอกกุหลาบสีชมพูอ่อนกลีบบอบบางอัดแน่นราวกับตัดมาทั้งสวนเท่านั้น ความอลังการของมันบดบังเลขาสาวสวยร่างอวบของเธอเสียมิด
“อะไรกันอีก หมูหวาน”
เจ้าของห้องถอนหายใจยาว ปิดแฟ้มงานสำคัญที่กำลังเซ็นแล้วทิ้งแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้ เมื่อเช้าเธอเพิ่งจะทิ้งช่อกุหลาบสีขาวของทายาทบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังที่เทียวไล้เทียวขื่อส่งดอกไม้ให้เธอไม่เว้นวัน
พอตกบ่ายก็ดันมีดอกกุหลาบนำเข้าสีชมพูสีโปรดช่อโตจากใครก็ไม่รู้ส่งมาให้ถึงที่ห้องทำงานอีกแล้ว
เลขาร่างอวบชื่อน่ารักเบี่ยงช่อกุหลาบออกจากตัว พยายามอย่างยิ่งที่จะยื่นหน้าออกไปหาเจ้านาย แต่ก็ทำไม่ได้ง่ายดายอย่างใจคิดเมื่อความอลังการของมันมากกว่าร่างกายอวบๆ ของเธอ
“กุหลาบชมพูสีโปรดค่ะ”
“รู้แล้ว แต่ใครส่งมา อย่าบอกนะว่าคุณเทวดานั่น”
“เทวาค่ะ ไม่ใช่เทวดา และดอกกุหลาบสีชมพูหอมฟุ้งช่อนี้ก็ไม่ใช่ของคุณเทวาหรอกนะคะ”
เจ้านายสาวพยักหน้าส่งๆ พร้อมชี้ไม้ชี้มือให้เลขาสาวนำช่อดอกไม้มาวางไว้ให้เธอที่โต๊ะทำงานซึ่งแทบจะไม่มีที่ว่างอยู่แล้ว
“ปัณจธร อธิพัฒน์โภคิน..ใครอีกล่ะ”
ธาราริน เปิดอ่านการ์ดที่ติดมากับช่อดอกไม้แสนสวย ก็เหมือนกับผู้ชายทุกๆ คนที่แสดงเจตจำนงขอทำความรู้จักกับเธอ แล้วลงท้ายด้วยการลงชื่อและนามสกุลที่ผู้หญิงคนไหนได้เห็นต้องร้องว้าวและดีใจจนเนื้อเต้น
แต่ไม่ใช่กับเธอ คุณหนูน้ำรินผู้สวย เลิศ เชิด หยิ่ง และเกลียดผู้ชายเจ้าชู้มากรักที่สุด ทั้งที่มีผู้ชายเข้ามาจีบเธอไม่ขาดสาย แต่เพราะไม่อยากตกเป็นเหยื่อของผู้ชายพวกนั้น เธอจึงเลือกที่จะไม่สนใจใครและครองตัวเป็นโสดมาจนถึงอายุยี่สิบเจ็ดปี
“ใครอีกล่ะ ที่ส่งดอกไม้มาจีบคุณหนูน้ำรินผู้ตายด้านของฉัน”
“ฐิสา แกมาได้ยังไงเนี่ย”
ฐิสา นางเอกชื่อดังเปิดประตูห้องทำงานของเพื่อนรักที่คบกันมาตั้งแต่สมัยอนุบาลโดยไม่เคาะประตู เพราะตั้งใจมาเซอร์ไพรส์ แต่กลับต้องเจอเซอร์ไพรส์กว่าเมื่อเพื่อนรักเอ่ยถึงชื่อผู้ชายที่ฮอตที่สุดใน พ.ศ. นี้ พร้อมด้วยดอกกุหลาบสีชมพูช่อโตของเขา
“ก็กะมาเซอร์ไพรส์แกไง ฉันว่างหลายวันเลย พระเอกของฉันเบี้ยวคิว ไปเทคิวให้กองอื่นอีกแล้ว”
“ดีแล้ว จะได้พักบ้าง ได้หลับได้นอนบ้างหรือเปล่าเนี่ย”
“ได้นอนหลับน่ะได้อยู่ แต่ได้หลับนอนกับผู้ชายนี่ไม่มีแม้แต่เงา”
“ร้ายมาก ฉันจะแอบอัดเสียงเอาไปลงซุบซิบดาราหาเงินกินขนม”
“ใจร้ายที่สุด ว่าแต่ นี่ยังไงจ๊ะ อะไรยังไง ไหนเล่า”
