บทที่ 65 เกือบครึ่งทางแล้ว

เขาถอดชุดคลุมเปียกแฉะแสนเกะกะทิ้งแล้วกอดคนตัวบางที่สั่นราวกับลูกนกตกน้ำแน่นๆ ทั้งพรมจูบหน้าผากมนเป็นการปลอบขวัญเธอไปในตัว

“ผมอยู่นี่แล้ว ไม่ต้องตกใจนะ”

ที่จริงเธอก็ไม่ได้รู้สึกกลัวขนาดนี้มานานนับสิบปีแล้ว แต่ไม่รู้เพราะอะไร วันนี้หัวใจของเธอมันจุกแน่นและวูบโหวงแปลกๆ

“ฉะ ฉันอาบเสร็จแล้วค่ะ”

เ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ