บทที่ 12 สายลมหวนคืน 2

ฉันนั่งมึนๆ วนเวียนกับความคิดของตัวเองอยู่นานแค่ไหนไม่รู้ กระทั่งร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งก้าวยาวๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้า

ฉันเงยหน้าสบสายตาที่มองมาอย่างห่วงใยนั้น

“พี่เล...”

เขาไม่ได้เอ่ยอะไรตอบ แต่กระชากตัวฉันไปกอดไว้แน่น และนั่นทำให้น้ำตาฉันไหลออกมาทันทีพร้อมกับเสียงสะอื้นจนเนื้อตัวสั่นเทา

“พี่อยู่ตร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ