บทที่ 34 ทนเจ็บต่อไปไม่ไหวแล้ว

“ชมอย่าเห็นแก่ตัวสิ นึกถึงลูกด้วย ดูแม่เป็นตัวอย่าง ครอบครัวเราอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา จนวันสุดท้ายของพ่อ เห็นไหม”

“ดูแม่เป็นตัวอย่างเหรอคะ!?” ชมเนตรยิ้มขำ และนั่งลงกับพื้นตรงหน้าชมจิตร “ตอนนั้นแม่เคยถามชมไหม ว่าต้องการแบบไหน แม่คิดเองเออเองว่าชมต้องการพ่อ อยู่กันแบบพร้อมหน้าพร้อมตาใต้ชายคาเดียวกัน”...