บทที่ 87 เรียกย่าสิลูก

ชมจิตรนั่งมองลูกสาวที่ตั้งใจปอกผลไม้ในมือ ก่อนจะเอ่ยปากถามเรื่องที่อยากรู้ลำดับถัดไป “แล้วตฤณล่ะ”

ลูกสาวละสายตาจากมะม่วงสุกในมือ มองหน้ามารดาพลางยิ้มกรุ้มกริ่ม “ชมกับตฤณคบกันแล้วแม่ เดี๋ยวตอนเย็นก็จะไปบ้านตฤณ ไปเยี่ยมแม่เขา”

“กูว่าแล้ว!” ชมจิตรแทบจะตบเข่าฉาด เธอยิ้มเยาะ “เอา ๆ คู่กันแล้วมันคงไม่แคล้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ