บทที่ 50 ตอนที่ 50

“แค่กๆ” สายป่านกลืนกินน้ำที่พวยพุ่งจนแทบจะสำลัก

เสียงฟ้าร้องเสียงดังจนสายป่านนั่งสะดุ้ง ภูผาจึงดึงแขนพาเธอไปยังระเบียงหลังห้อง

“ไม่ ไม่นะคะ” อย่าบอกนะว่าเขาจะพาเธอมาทำที่ระเบียง บ้าไปแล้ว ยิ่งตอนนี้ฟ้าร้องดังคำรามฝนเริ่มจะตกลงมาอีกระรอก เธอเงยมองไปบนท้องฟ้าเห็นลำแสงฟ้าผ่าแลบเป็นระยะจนขนลุกซู่

“ฉันจะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ