บทที่ 1 1

ร่างบางนั่งกอดเข่าร้องไห้สะอื้นอยู่บนพื้นสกปรกภายในห้องมืดทึบที่มีแต่กลิ่นเหม็นอับ แพขนตางอนยาวเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตากะพริบขึ้นถี่ๆ ไล่ความพร่ามัวที่บดบังสายตา จากนั้นค่อยๆ ปรับระดับให้เป็นปกติ กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องด้วยอาการหวาดกลัว ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ จู่ๆ ก็มีชายวัยฉกรรจ์สองคนบุกเข้ามาจับตัวเธอถึงที่บ้าน และพามาขังไว้ในที่แห่งนี้ ถามใครก็ไม่มีใครยอมปริปากตอบราวกับคนเป็นใบ้

“ไงคนสวย” เสียงเข้มๆ ติดดุดันดังขึ้นที่หน้าประตู ทำเอาร่างเล็กที่กำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้ถึงกับผวาตัวสั่นเทิ้มเต็มไปด้วยความตื่นกลัว

“คุณเป็นใคร มาจับฉันขังไว้แบบนี้ทำไม” แพรไหมรีบปาดน้ำตาแห่งความอ่อนแอนั้นทิ้งเสีย ก่อนขยับตัวลุกขึ้น สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เพื่อรวบรวมความกล้าที่มีทั้งหมดเดินเข้าไปหาร่างสูงใหญ่ หวังสอบถามการจับตัวเธอมาในครั้งนี้

“ใจเย็นๆ สิแพรไหม” ร่างสูงใหญ่กำยำกระตุกยิ้มที่มุมปาก พร้อมสาวเท้าเข้ามาหาร่างแน่งน้อยอย่างช้าๆ จนเจ้าของร่างต้องรีบถอยหนี แต่ไม่สำเร็จ เพราะถูกลำแขนแกร่งคว้าเอวบางไว้เสียก่อน

“ปล่อยฉันนะ” เมื่อภัยเข้ามาถึงตัว หญิงสาวพยายามดิ้นรน เพื่อหวังหลุดพ้นจากพันธนาการของชายแปลกหน้า แต่กลิ่นกายบุรุษเพศนั้น กลับทำให้หัวใจดวงน้อยๆ สั่นไหว ทั้งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต

“อืม...แพรไหม รู้ตัวบ้างมั้ย ว่าตัวเธอหอมเย้ายวน จนฉันชักเริ่มติดใจแล้วสิ” ปลายจมูกคมจรดลงบนพวงแก้มนุ่มอย่างถือสิทธิ์

“อ๊ะ ปล่อยนะไอ้บ้ากาม” สองมือเรียวเล็กผลักใบหน้าคมออกห่างจากตัวให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ราวกับรังเกียจสัมผัสอันจาบจ้วงของเขา จนพ่อเลี้ยงหนุ่มเริ่มเสียศูนย์

“ไอ้บ้ากามงั้นเหรอ เธอมันตาถั่วจริงๆ” พ่อเลี้ยงหนุ่มผลักร่างเล็กออกด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ไม่เคยมีใครกล้าแสดงท่าทางรังเกียจสัมผัสของเขาเหมือนยัยหน้าสวยคนนี้มาก่อน

“ไม่ใช่ก็ปล่อยสิ แล้วมาจับฉันขังไว้ทำไมมิทราบ ในเมื่อเราไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน คอยดูนะ ถ้าฉันรอดออกไปได้ ฉันจะแจ้งความจับคุณ ในข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยว” หญิงสาวแว้ดรัวใส่ชายหนุ่มเป็นชุด พร้อมกล่าวข่มขู่เสียงฟ่อๆ มีหรือราชสีห์อย่างพ่อเลี้ยงภูตะวันจะหวั่นเกรง แต่กลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นห้อง ทำเอาลูกกวางตัวน้อยเกิดความงุนงง

“บ้าไปแล้วหรือไง หัวเราะออกมาอยู่ได้” หญิงสาวตวาดใส่ด้วยความโมโห

“หึๆ ก็หัวเราะเธอน่ะสิแพรไหม แต่ก่อนที่เธอจะแจ้งความจับฉันเข้าคุกนะ แพรดาวน้องสาวตัวแสบของเธอ คงได้เข้าไปนอนในซังเตก่อนฉันเสียละมั้ง” รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปาก

“คุณหมายความว่ายังไง ฉันไม่เข้าใจ แล้วน้องสาวฉันไปเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย” แพรไหมถามสวนกลับทันที

“งั้นก็อ่านเอกสารนี่ซะ แล้วเธอจะเข้าใจ ว่าน้องสาวเธอมันขี้โกง หน้าด้านขนาดไหน” พ่อเลี้ยงหนุ่มหันไปพยักหน้าให้กับลูกน้องคนสนิทนำเอกสารชิ้นสำคัญมาให้หญิงสาวอ่าน เพราะเขานั้น ไม่ชอบกล่าวหาใครลอยๆ โดยไม่มีหลักฐาน

“นี่มันอะไรกัน” แพรไหมอ่านจบถึงกับทรุดฮวบลงกับพื้น  แทบไม่เชื่อว่าแพรดาวน้องสาวต่างมารดาของตน จะกล้าทำเรื่องร้ายแรงแบบนี้

“หึๆ แสดงละครเก่งจริงแม่คุณ ทีนี้จะบอกฉันได้หรือยัง ว่าแพรดาวหนีไปกบดานอยู่ที่ไหน” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเหี้ยม เพราะไม่เชื่อว่าเธอจะไม่รู้เรื่อง

“ไม่! ฉันไม่รู้” ดวงหน้าหวานส่ายไปมาเชิงปฏิเสธ และยังรู้สึกช็อกกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่หาย

“เธอเป็นพี่สาวเขา ทำไมถึงไม่รู้ อย่าริอ่านมาโกหกฉัน หรือว่าจะให้ฉันไปถามพ่อเธอดู ฮึแพรไหม” พ่อเลี้ยงภูตะวันยกบิดา หญิงสาวขึ้นมาข่มขู่ เพื่อบีบบังคับให้เธอบอกที่ซ่อนตัวของแพรดาว

“อย่านะ! อย่าบอกพ่อฉันเลยนะ” แพรไหมกล่าววิงวอน   ชายหนุ่มทั้งน้ำตา บิดาเธอจะรู้เรื่องนี้ไม่ได้ ถ้าท่านทราบคงเสียใจ เพราะท่านรักแพรดาวมาก

“งั้นก็บอกฉันมาสิ ว่าน้องสาวตัวแสบของเธออยู่ที่ไหน” พ่อเลี้ยงหนุ่มก้มกระชากแขนเรียวเล็กเข้าหาลำตัวอย่างรุนแรงไร้ความปรานี

“ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น เขาจะไปไหนมาไหน ก็ไม่เคยคิดจะบอกฉันสักครั้ง” ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองชายหนุ่ม ด้วยใบหน้าที่นองไปด้วยคราบน้ำตา

“ฉันไม่เชื่อ! เป็นพี่น้องประสาอะไรกัน ทำไมถึงไม่รู้” ชายหนุ่มตวาดกลับเสียงกร้าว

“ฉันพูดความจริง ไม่เชื่อก็ตามใจ ทีนี้ปล่อยฉันกลับไปได้หรือยังล่ะ” แพรไหมปาดน้ำตาที่เปื้อนแก้มออก สะบัดตัว เชิดหน้าขึ้นเทียบกับร่างสูงใหญ่ โดยไม่เกรงกลัวภัยอันตรายใดๆ

“ยัง” ชายหนุ่มกล่าวด้วยคำพูดสั้นๆ แต่หนักแน่น

“ทำไม ในเมื่อฉันไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ คุณจะกักตัวฉันไว้ทำไม” หญิงสาวตะเบ็งเสียงใส่ด้วยอารมณ์เดือดจัด เขาเป็นใครกัน ถึงกล้ามากักตัวเธอไว้แบบนี้ ตำรวจก็ไม่ใช่

“ทำไมจะไม่เกี่ยว ก็เงินที่น้องสาวเธอยักยอกออกมาจากบริษัทฉัน มันถูกโอนเข้าบัญชีเธอ อย่าบอกนะ ว่าเธอไม่รู้เรื่องนี้ฮะ” ชายหนุ่มก้มมองร่างเล็กด้วยแววตาแข็งกร้าว ผู้หญิงคนนี้คงคิดว่าเขาโง่มากสินะ

“ไม่! ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น” แพรไหมปฏิเสธโต้กลับทันควัน มั่นใจในความบริสุทธิ์ของตน

“ฮึ! ไม่รู้เรื่อง งั้นก็อ่านรายการถ่ายโอนเงินนี้ซะ ฉันก็อยากรู้ ว่าผู้ร้ายปากแข็งอย่างเธอ ยังจะกล้าปฏิเสธอีกมั้ย” พ่อเลี้ยงหนุ่มยื่นหลักฐานชิ้นสุดท้ายให้ ในขณะที่แพรไหมรับมาแบบงงๆ จากนั้นเหลือบตาลง ไล่อ่านการถอนโอนเงินในชื่อบัญชีของเธอ เอ...หรือว่าวันนั้น หญิงสาวคิดทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่ออาทิตย์ก่อน ที่แพรดาวเข้ามาขอยืมสมุดบัญชีธนาคารกับบัตรเอทีเอ็มที่ห้องนอนไปใช้ชั่วคราว ซึ่งอ้างว่าทำสมุดบัญชีหาย ยังไม่ได้แจ้งทำใหม่ แต่ต้องรีบใช้งาน เธอจึงยอมยกให้ใช้อย่างง่ายดาย เพราะสมุดบัญชีเล่มนั้น เธอไม่ได้ใช้มานานแล้ว และตั้งใจจะไปยกเลิกปิดบัญชีด้วยซ้ำ