บทที่ 17 17

“อย่าคิดว่าแข็งเป็นท่อนไม้ แล้วฉันจะยอมแพ้เธอ เดี๋ยวฉันจะทำให้ตัวอ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งเชียว” พ่อเลี้ยงหนุ่มกล่าวทะนงตัว ว่าสามารถทำให้เธอสยบลงได้ ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปลดชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มออก จากนั้นก็กลับลงมานอนเคียงข้างร่างน้อยแสนเย้ายวน จูบพรมไปทั่วร่าง เนื้อกายช่างหอมชื่นใจ จนเขาแทบอยากจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ