บทที่ 52 ฮันนีมูน

ร่างสูงย่อตัวลงนั่งยองๆ ใช้นิ้วมือปัดเศษทรายออกจากรอยถลอกเบาๆ แล้วก้มลงเป่าลมใส่บาดแผลนั้นอย่างทะนุถนอม หวันยิหวาค่อยๆ ลดรอยยิ้มลง พยายามชักขาออกด้วยความประหม่า แต่มือหนากลับจับข้อเท้าเนียนไว้มั่นคง

“เพี้ยง... หายแล้ว ไม่เจ็บแล้วนะ”

นอกจากจะช่วยเป่าให้แล้ว เขายังเอ่ยร่ายมนตร์เหมือนยามที่เคยทำให้อยาม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ