บทที่ 10 ตอนที่ 9 อยู่ร้องไห้เยอะ ๆ

ตอนที่ 9 อยู่ร้องไห้เยอะ ๆ 

สายวันนี้ไม่เหมือนทุกวัน เพราะนอกจากจะไม่เจอเขาบนเตียงแล้วยังไม่ได้ยินเสียงเขาในบ้านอีกต่างหาก จนได้รู้จากปากป้าจุนว่าวันนี้เขาออกไปทำงาน ซึ่งก็หมายความว่าแผลคงจะหายดี หายสนิทแล้ว เขาถึงได้ออกไป..

งานของคุณเกื้อมีหลายอย่าง เธอไม่แน่ใจว่าวันนี้เขาไปที่ไหน ไปทำอะไร เพราะส่วนใหญ่เขาไม่เคยบอกเล่าอะไรให้ฟัง เคยถามอยู่หลายครั้ง พอไม่ได้คำตอบบ่อยเข้าก็เริ่มไม่อยากรู้ รู้แค่เขาให้เงิน ให้ทุกอย่าง ให้ของที่อยากได้ แต่ก็คงแค่.. 'เศษเงินของเขา' ไม่สะทกสะท้าน ขนหน้าแข้งไม่ร่วงแน่นอน 

ไม่รู้คิดไปเองคนเดียวหรือเปล่ากับชีวิตที่สุขสบายเกินไปแบบนี้ สำหรับคนอื่นอาจจะมีความสุขบนกองเงินกองทอง แต่เธอไม่ เพราะรู้สึกว่ามันไม่น่าภูมิใจ เงินที่ได้มาก็เงินเขา อะไรก็ของเขา เธอไม่เคยหาเงินหรือสร้างอะไรที่ทำเงินได้ด้วยตัวเองเลย มีแต่อ้าแขนรับเงินที่เขาให้อย่างเดียว เป็นไปได้เธออยากศึกษา อยากหาความรู้ อยากมีที่ปรึกษา แต่ใครกันที่จะเป็นคนนั้นให้ได้ ตัดคุณเกื้อ ป๋าม้า ทิ้งได้เลย ไม่เคยเป็นที่พึ่งให้ได้แล้วอยู่แล้ว ดีแต่ทำร้ายความรู้สึกกันทั้งนั้น 

ครืด ครืด

K.Gg : ตื่นหรือยัง วันนี้ไม่ได้อยู่ทะเลาะด้วยแล้วจะได้ไม่ต้องร้องไห้อีก 

เธออ่านแล้ว แต่ไม่ได้ตอบ รู้สึกเหมือนว่าเขาส่งมาประชดมากกว่า 

K.Gg : ถ้าเหงาก็แอดวีแชตไปคุยกับไอ้หนุ่มคนนั้นแล้วกัน 

K.Gg : แผลอักเสบนี่ อย่าลืมถ่ายส่งไปบอกมันให้รับผิดชอบด้วย 

Viv : ขอบคุณค่ะ 

K.Gg : อะไร? 

"ขอบคุณที่แนะนำ เดี๋ยวหนูจะทำแบบที่คุณแนะนำทุกอย่างเลย" บ่นอุบอิบใส่โทรศัพท์ หันมองหากระเป๋าสะพายข้าง พยายามรื้อกระเป๋าหานามบัตร แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ จนสายตาสะดุดที่ถังขยะใบเล็ก 

คล้ายกระดาษอะไรสักอย่าง ฉีกเป็นเศษเสี้ยว เธอเลยย่อตัวลงหยิบมานั่งจัดนั่งเรียง จนพอจะเดาได้.. 

วิเวียนเพิ่มเพื่อนไปไม่นาน อีกฝ่ายก็กดยอมรับ ทักมาทันที 

K.Shan : สวัสดีครับ แผลดีขึ้นไหม หรือ..

Viv : (ส่งรูปภาพ) รูปหัวเข่าที่ช้ำเลือด 

K.Shan : สะดวกไปหาหมอเลยไหมครับ เดี๋ยวผมไปรับตอนนี้เลย ถ้าคุณไม่รังเกียจ ถ้าเขาไม่มีปัญหา 

หญิงสาวรีบบันทึกหน้าจอแล้วส่งไปให้คุณเขาที่แนะนำ ดูเหมือนว่าเขาจะรออยู่ตลอด เพราะส่งปุ๊บอ่านปั๊บ โทรกลับมาทันที 

สายเรียกเข้า K.Gg 

"ค่ะ" ตอบหลังจากรับสาย 

(ถ้าให้มันมารับที่บ้านจะได้เห็นดีกัน) 

"นัดเจอที่ร้านกาแฟแทน ได้ใช่ไหมคะ" 

(อยากลองดี?) 

"ลองดูก็ดีค่ะ"

(อย่าดื้อ อย่าเถียงให้มันมากนัก อุตส่าห์ออกมาทำงาน เธอยังจะออกนอกบ้านอีก) 

"หนูไม่ได้สั่งคุณนี่" 

(ก็ออกมาหาเงินให้เธอใช้ไง เมื่อวานกินข้าวไปหมื่นหนึ่ง ได้กินสักคำไหมเธออะ) 

"...คุณไม่จนหรอก" ตอบเสียงเบา 

(ฉันไม่จน แต่ถ้าไม่มีเงิน เธอก็ไม่อยู่เหมือนกัน) 

(ขอสั่งห้ามเด็ดขาด ห้ามออกไปกับมัน) 

(ฉันฉีกทิ้งแล้ว ทำไมเธอ..) 

"หนูเก็บมานั่งต่อ" ตอบหน้าระรื่น 

(เยอะ เมื่อวานก็ร้องไห้ วันนี้จะร้องอีกใช่ไหม) 

"หนูร้องเพราะคุณ ไม่ใช่เขา" 

(ร้องเพราะฉันรู้ทัน) 

"แล้วแต่จะคิดค่ะ" 

(ไว้หน้าฉันหน่อย เงินที่กินใช้ของฉันทั้งนั้น) 

"ถ้าไม่ใช่เงินคุณ ก็สามารถทำได้ใช่ไหม" 

(อะไร?) เด็กนี่พูดวกวน วกไปวนมาไม่เข้าใจ 

"ก็ถ้าเป็นเงินหนูเอง หนูก็สามารถมีแฟนเหมือนที่คุณมีคุณภัสได้ใช่ไหม" 

(ต้องการอะไร ก็เลิกแล้วไง ยังจะอะไรอีก) 

"เปล่าค่ะ" 

(อย่ารื้อฟื้น) 

(ตอนนี้มีเธอคนเดียวยังไม่พอใจอีกเหรอ) 

"ก็ควรจะมีหนูแค่คนเดียวตั้งแต่แรกหรือเปล่า" 

(ทั้งที่สุดท้ายเราไม่ได้ไปต่อนี่นะ อย่าตลก แล้วแหวนอะ เคยใส่กี่ครั้งถามใจตัวเองดู ทำมาพูดว่าคนเดียว ตลก)

"คุณเป็นคนห้ามหนูใส่" 

(ฉันเขวี้ยงแหวนทิ้งหรือไง ถึงไม่ใส่ นี่ถ้าฉันสั่งเธอไปตายเธอก็จะไปใช่ไหม) 

"ใช่ค่ะ" 

(เออ ก็แล้วแต่เถอะ ทีแบบนี้ละทำเก่ง ถึงเวลาก็ร้องไห้) 

"หนูเหนื่อยจะร้องไห้เพราะคุณแล้วเหมือนกัน ถ้าวันไหนหนูเลิกร้องไห้เพราะคุณได้ ช่วยยินดีกับหนูด้วยนะ" 

(ไปทำให้ได้ก่อน เมื่อคืนยังร้องตัวสั่นอยู่เลย) 

"ก็เพราะตอนนี้หนูยังรักคุณอยู่ แต่ถ้าไม่รักแล้วก็คงไม่ร้องไห้อีกแล้ว" 

(งั้นก็ร้องไห้ต่อไป) 

"..." 

(ฉันรักเธอนะ อยู่ร้องไห้เยอะ ๆ จะได้ไปไหนไม่รอด) 

(แค่นี้ก่อน เดี๋ยวต้องไปดูของที่ส่งมาต่อ) 

"..." 

(เงียบ อย่าเงียบ แล้วก็อย่าดื้อ อย่าออกไปไหนกับคนอื่น เดี๋ยวฉันโทรสั่งคนที่บ้านให้จับตาดูเธอ) 

"ใจร้าย" 

(เธอก็รักที่ฉันเป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ) 

"..." ตอนนี้ไม่อยากรักแล้ว แต่ยิ่งพยายามก็ยิ่งห่างไกลคำว่าไม่รัก 

(กลับบ้านตอนเย็น ไม่ต้องนั่งชะเง้อรอ เดี๋ยวกลับแล้วเข้าไปหาที่ห้อง ถ้าให้ดี รอฉันกลับไปกินข้าวด้วย) 

ตู้ด! 

เสียงคล้ายตัดสายทำร่างสูงที่ยืนสูบบุหรี่คุยผละโทรศัพท์ออกจากหู มองหน้าจอ 

"เก่งนะ เดี๋ยวนี้หัดตัดสาย เถียงทุกคำ" พูดแล้วเงยหน้าพ่นควันสีขาวลอยขึ้นเหนือหัว ก่อนจะหันมองเสียงที่ดัง..

"วิเวียนหรือคนอื่น?" 

"มีคนเดียว" ตอบเพื่อนรักที่เสนอหน้าเข้ามาถามให้มันช้ำใจเล่น สีหน้ามันตอนได้ยินเหวออยู่ไม่น้อยเขาเลยตบบ่าเอ่ย 

"เมื่อคืนทะเลาะกัน เลยโทรไปทะเลาะต่อ ไม่ต้องห่วง เหลืออีกห้าเดือน นับไป" 

"เออ ได้ยินแบบนี้ค่อยรู้สึกดีหน่อย" นึกว่ามันจะอกหักต้องการคนดามใจจนแพ้ใจให้วิเวียนซะแล้ว 

"ช่วงนี้ดื้อฉิบหาย โคตรปวดหัว" 

"ยังไง?"

"พูดถึงแต่ภัส กูรำคาญ" รำคาญจริง ๆ รื้อฟื้นอยู่ได้ แค่ภัสตัดสัมพันธ์ก็มากพอแล้ว นี่ยังโดนบล็อกอีก หึหึ 

"มึงเริ่มก่อน มึงไปมีภัสที่ไทยทั้งที่พาน้องไปเที่ยว แล้วมึงคบกับภัสแต่ก็เอาน้องตลอด พอกลับมามึงก็ยังเปรียบเทียบ ตัวมึงเองทั้งนั้นที่เป็นคนเริ่ม" ขนาดคนนอกอย่างเขายังรู้ ทำไมมันจะไม่รู้ตัว หรือรู้แต่แกล้งทำไม่รู้ ใครก็พูดถึงภัสไม่ได้แบบนั้นเหรอ? 

"เริ่มรำคาญมึงอีกคน" เกื้อกูลส่ายหน้าถอนหายใจ

"รีบทำร้ายนะ ทำเยอะ ๆ เวลาอ่อนแอจะได้มีกูปลอบ" 

"ดูเป็นคนดีจังเลย" พูดแกมประชด 

"ก็ถ้าน้องไม่ย้ายบ้าน คนที่อยู่ข้างน้องตอนนี้คงเป็นกู ไม่ใช่มึง" 

"ชอบขนาดนั้นเลย? ตลกมึงฉิบหาย" 

"ตลกไปเถอะ" 

"ฟังมึงพูดแล้วเวทนา แต่ก็นะ รอครับ ตามสัญญา" 

"กูรอได้เสมอ แต่มึงอย่าฉีกสัญญาแล้วกัน" 

"ฝันกลางวัน" ไม่มีทาง หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่มีวัน 'ไม่มีวันที่ผู้ชายชื่อเกื้อกูลจะร้องไห้ขอความรักจากผู้หญิงหน้าเงินชื่อวิเวียนแน่นอน' 

"ก็ดี กูชอบที่มึงสม่ำเสมอ" 

"แน่นอน"

"เลวสม่ำเสมอ ถ้ากูเป็นผู้หญิง คงรักไม่ลงว่ะ อาจจะเคยหลงผิดรัก แต่ถ้าได้ออกมา ไม่มีทางหันหลังกลับแน่นอน" 

"เออ เอาไปจากกูให้ได้ก่อนเถอะ ไม่ใช่วันไปร้องไห้หากูนะ จะขำให้" เกื้อกูลกลั้วหัวเราะตอบ ต่างจากคนฟังที่ยืนฟังนิ่ง 

"ถ้าได้แล้ว กูไม่คืนนะ" 

"กูไม่ทวงคืนอยู่แล้ว"

"กูไม่สนว่าก่อนหน้านี้จะเคยเป็นของมึง แต่ถ้าเป็นผู้หญิงของกูแล้วเท่ากับว่ามึงก็หมดสิทธิ์ เข้าใจตรงกัน?" 

"เออ ก็เหมือนตอนนี้แหละ ต่อให้มึงอยากเอาแค่ไหนก็ได้แค่คิดแค่รอ" 

"กูรอได้ ถ้าคุ้มค่า" กับการรอ ในเมื่อมันมีของดีแล้วไม่รู้จักรักษา เขาจะเป็นคนรักษาเอง

ถึงวันนั้นคงจะได้รู้..ใครกันแน่ที่มีน้ำตา ภาวนาให้ไม่ใช่วิเวียนแล้วกัน เพราะเขาไม่อยากต้องเห็นเธอร้องไห้เจ็บปวดเหมือนตอนอยู่กับมันอีกแล้ว