บทที่ 11 ตอนที่ 10 เธอก็คนอื่น
ตอนที่ 10 เธอก็คนอื่น
วิเวียนที่เบื่อ ๆ อยู่ทั้งวันเดินออกจากห้องมานั่งที่โต๊ะกินข้าวด้วยที่รู้สึกหิวมากแล้ว โดยระหว่างที่นั่งกินข้าวดูวิดีโออยู่นั้น สายเรียกเข้าจากชายหนุ่มที่เพิ่งคุยเมื่อกลางวันก็เด้งขึ้น
สายเรียกเข้า K.Shan
หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าควรรับหรือไม่และด้วยที่บริสุทธิ์ใจเธอเลยรับสายแล้วเปิดลำโพงคุยระหว่างกินข้าว
(สวัสดีครับ ดีขึ้นไหมหรือเจ็บมาก ผมเป็นห่วง คุณไม่ตอบข้อความ)
"พอดียุ่ง ๆ เลยไม่ได้จับโทรศัพท์ ส่วนเข่าช้ำปกติค่ะ ไม่ได้เจ็บมาก อีกสักสองสามวันคงจางลง"
(มียาทาไหมครับ ยาทานล่ะครับ)
"มีค่ะ ขอบคุณนะคะ ขอโทษอีกครั้งที่ไม่ได้ดูให้ดีก่อน.."
(ไม่เป็นไรครับ ผมเองก็เดินไม่ระวังเหมือนกัน)
(ทานข้าวหรือยังครับ)
"กำลังทานเลยค่ะ คุณล่ะคะ"
(กำลังหิวเลยครับ)
"คุณซานหาอะไรทานเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันขอทานข้าวต่อก่อน ไว้คุยกันใหม่ค่ะ"
(ตอบข้อความผมด้วยนะ)
"ถ้าว่างจับโทรศัพท์นะคะ"
(ครับ สวัสดีครับ)
วางสายปุ๊บ ร่างเล็กก็รีบกดย้อนกลับดูวิดีโอเมื่อครู่ต่อหน้าตาเฉย ไม่สะทกสะท้านต่อสีหน้าสายตาคนด้านหลัง จนมือใหญ่วางบนศีรษะจึงได้หันไปมอง
"ถึงขั้นบอกให้ตอบข้อความเลย น้อยใจนะ"
"..." ผีเข้าผีออกก็คุณเขานี่แหละ
"อุตส่าห์ไปทำงานหาเงินมาให้ใช้ ไม่คิดจะเสิร์ฟน้ำเย็น ๆ ให้สักแก้วเหรอ" พูดกึ่งน้อยใจจนวิเวียนยอมลุกไปทำอย่างที่เขาพูด ตามด้วยแม่บ้านที่ทยอยถือถ้วยจานตามออกมา
"คิดถึงไหม ฉันไม่อยู่ เหงาหรือเปล่า"
"วันนี้อากาศร้อนเหรอคะ ไปพบหมอไหม"
"เธอคุยกับคนอื่น"
"ส่วนคุณ มีคนอื่น"
"เธอก็คนอื่น"
"..." ที่เป็นคู่หมั้นก็คงไม่ใช่เพราะสุดท้ายเขาก็มองเธอเป็นคนอื่น
"พูดแบบนี้จะร้องไห้อีกไหม"
"หนูอิ่มแล้ว" วิเวียนพูดแล้ววางช้อนลง ลุกจากเก้าอี้เดินเข้าไปในครัวโดยถือน้ำเปล่าออกมาหนึ่งขวด พร้อมกับน้ำส้มล้างปากหนึ่งแก้ว
"มานั่งด้วยกันก่อน ข้าวก็กินไม่หมด" กลั้วหัวเราะพูด มองหน้าบึ้งที่ดูไม่สบอารมณ์ไร้ซึ่งสำนึกผิด จนวิเวียนนั่งลง เขาจึงได้ตักกับข้าวเข้าปาก มองเธอที่นั่งหน้าบอกบุญไม่รับ
"คุยกับคนอื่นหน้ายังไม่บึ้งขนาดนี้ ฉันนอนกับเธอทุกคืน น้อย ๆ หน่อย"
"เมื่อคืนคุณอุ้มหนูมานอนห้องคุณเอง"
"คืนนี้อุ้มอีก"
"เกรงใจค่ะ" ในใจคิดอยากตอบเป็นอื่น แต่กลัวเขาย้อนกลับมาแล้วจะรับไม่ได้เลยเลือกไม่พูด
น้ำหน้าอย่างเธอเถียงให้ตายสุดท้ายก็แพ้ แพ้ตั้งแต่รักเขา แพ้ตั้งแต่ชอบเขา แพ้ตั้งแต่ที่เขาแกล้งทำดีด้วยแล้ว ทั้งที่รู้แต่ก็ยอมให้หลอก ไม่เข้าใจหัวใจตัวเองเลยจริง ๆ
"วันนี้ร้องไห้ยัง"
"..."
"ถ้ายังคืนนี้ร้องไหม"
"คุณต้องการอะไร"
"เดี๋ยวเธอไม่รัก ยังใช้งานไม่คุ้ม อีกตั้งห้าเดือน"
"คุณพูดจุดประสงค์ของคุณมาเลยดีกว่า อย่าอ้อมค้อม อย่าหว่านล้อมหนูแบบนี้ คุณก็รู้หนูไม่ตลกด้วย"
"ใจเกเรเหรอ"
"เฮ้อ!"
"ช่วยไม่ได้ เธอรักฉันเอง"
"แล้วหนูรักคุณเพราะอะไร ไม่ใช่เพราะคุณเป็นแบบนี้เหรอ"
"ใจง่ายอะเรา หยอดนิดหยอกหน่อยก็รักแล้ว" ถ้าภัสจีบง่ายแบบนี้ตอนนี้แต่งงานแล้วแน่นอน คงไม่กลับมาตายรังต่อกับคู่หมั้นจอมปลอมนี่แน่
แปลกดี ผู้หญิงรัก เขาไม่รัก ดันไปรักคนที่ไม่รัก ตลก..
หญิงสาวไม่ปฏิเสธที่คุณเขาพูดเพราะเธอเป็นแบบนั้นจริง ๆ จากเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มีความรักแค่กับพ่อแม่ เพื่อน ไม่เคยมีในเชิงชู้สาว จนมาเจอเขาที่ทั้งพูดทั้งดูแล เอาใจใส่ คอยถามไถ่ ไปรับส่ง ดูแลดีประดุจเจ้าหญิง พูดเอาใจ อบอุ่นแสนดี จะไม่ให้หวั่นไหวได้ยังไง
ไหนจะสัมผัสอุ่น ๆ มือที่กุม แขนที่กอด ปลายจมูกที่หอม ริมฝีปากที่แตะกัน จะไม่ให้เธอรู้สึกอะไรเลยเหรอ เขาหล่อขนาดนี้ ดีขนาดนี้ ร้อยทั้งร้อยคงยอมศิโรราบเหมือนเธอนั่นแหละ
'หิวไหม ฉันซื้อชานมมาให้ด้วยนะ กลัวเธอเรียนเหนื่อย'
'หอมแก้มให้กำลังใจหน่อย'
'จูบได้ไหม ปากน่าจูบ'
'อยากนอนกอดอีก ได้ไหม'
'ใส่ชุดนี้น่ารักนะ'
'ชอบผมทรงนี้'
'ตัวหอม'
'อาหารอร่อยไหม ชอบร้านนี้หรือเปล่า'
'วิวสวยนะ ถ้าชอบเดี๋ยวพามาอีก'
'หยุดน่ารักสักวัน'
'หลงนะ'
เมื่อก่อนกับตอนนี้ต่างกันสิ้นเชิง หรืออยู่ด้วยกันทุกวันจนเบื่อแล้วก็ไม่แน่ใจ แต่เธอน่ะไม่เคยเบื่อเขาเลยสักวัน แค่วันเดียวก็ไม่เคย ทุกวันนี้ยังภาวนาให้เขาเอ็นดูเธอบ้าง รักเธอบ้าง ไม่ต้องมากเท่าคุณภัสก็ได้ แต่ขอให้รักให้เอ็นดูกันบ้างได้ไหม
ขอแค่เศษเสี้ยวของคุณภัสก็ยังดี เธออยากมีความสุข อยากให้ห้าเดือนนี้มีความทรงจำดี ๆ ไม่อยากต้องนอนร้องไห้ฟูมฟายบอกตัวเองให้อดทนในทุก ๆ วัน ไม่อยากต้องรักข้างเดียวแบบนี้
เขาไม่รัก ไม่เหนื่อยหรอก
แต่เธอที่รัก โคตรเหนื่อย
ยิ่งพยายามก็ยิ่งเหนื่อย ยิ่งห่างไกลคำว่ารักไปเรื่อย ๆ ดูเขาตอนนี้ นั่งกินข้าวสบตาหน้าตาเฉย ไม่สะทกสะท้านอะไรทั้งนั้น พอเธอลุก เขาก็รั้ง พอลุกอีกก็ดึงไปนั่งตัก
"กอดหน่อย วันนี้ทำงานเหนื่อย หอมเหงื่อไหม"
"ค่ะ" พยักหน้าตอบ อะไรก็ได้เอาที่สบายใจ
"โกรธอะไรนักหนา งอนเหมือนเป็นเมีย"
"หนูไม่ใช่เมียคุณค่ะ"
"ก็รู้ตัวนี่ แล้วงอนอะไร"
"หนูไม่ได้งอน แค่อึดอัด อยากไปนั่งที่ห้องรับแขก"
"ไปนั่งตอบแชตมันเหรอ ฉันไม่อยู่คุยกันทั้งวันเลยมั้ง" ลองถามหยั่งเชิงดูว่าวิเวียนจะตอบอะไร แต่กลับไม่ได้คำตอบ เธอเงียบ ถอนหายใจ หมายความว่าอะไร? หรือการอยู่กับเขามันน่ารำคาญมาก ถ้ารำคาญมากขนาดนั้นก็อดทนหน่อยแล้วกัน อีกเดี๋ยวก็มีคนถนอมใจเธอแล้ว และคนนั้นก็ไม่ใช่เขา อย่าได้หวังให้เป็นเขา
"หนูขอพูดตรง ๆ นะคะ ตอนนี้หนูไม่ได้โกรธหรืองอนอะไรคุณเลย แต่การที่คุณทำแบบนี้จะทำให้หนูหงุดหงิด"
"ก็แค่ให้มานั่งตัก"
"ปกติเราไม่ทำแบบนี้ไงคะ"
"แล้วทำไม่ได้เหรอ หรือกลัวหวั่นไหว"
"..."
"เธอช่วยอย่าใจง่ายได้ไหม ฉันแค่อยากได้เอง" อยากได้ที่หมายถึงอยากเอาอะ
"ตอนนี้หนูเข้าใจแล้ว คุณรีบทานข้าวเถอะค่ะ แล้วไปอาบน้ำ เดี๋ยวหนูตามเข้าไป"
"เข้าใจตลอด"
"พยายามเข้าใจทุกอย่างที่คุณทำค่ะ"
"ไม่หลงยังไงไหว?" กระตุกยิ้มถาม สบตาวิเวียนที่วูบไหวอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า น่าแปลกที่เธอดูอ่อนข้อให้ตลอด ไม่ว่าจะกี่ครั้งกี่คราว หรือเพราะอ่อนประสบการณ์? หึหึ
"ถ้าคุณไม่หยุดพูดแบบนี้ ต่อไปหนูจะพูดบ้างแล้วนะ"
"ลองพูดมา"
"ยังไม่ถึงเวลา"
"แล้วเวลาไหนจะพูด เดี๋ยวคะแนนต่ำกว่าแพ้นะ"
"หนูก็แพ้ให้คุณตลอดนั่นแหละ" แค่นหัวเราะเบา ๆ ตอบคุณเกื้อที่สบตา
"แพ้แบบไหน"
"คุณชอบแบบไหนบอกหนูสิ"
"ถ้าตอบชอบแบบเธอ ได้ไหม?"
"ได้ เพราะหนูก็ชอบแบบคุณเหมือนกัน" วิเวียนยิ้มอ่อนตอบ ขยับนั่งบนตักให้เต็มก้นก่อนจะโอบรอบลำคอเจ้าของตักหลวม ๆ โน้มใบหน้าไปสบตา
"ตอนนี้หนูชอบกลิ่นเหงื่อของคุณมาก"
"มีอารมณ์?"
"ดูน่าหลงใหลดี"
"พูดบ้า ๆ" ส่ายหน้าว่าให้ รีบรั้งแขนสองข้างให้ผละออกพร้อมกับดันเธอลงจากตัก ท่าทางขนลุกขนชันของเขาทำวิเวียนหัวเราะคว้าแก้วน้ำส้มเดินห่างออกไป
"เป็นเอามาก" พูดตามหลังร่างเล็กที่หายไปจากสายตา
