บทที่ 4 ตอนที่ 3 สวยกว่าเธอ
ตอนที่ 3 สวยกว่าเธอ
ตลอดทั้งสัปดาห์ สองเราตัวติดกันเป็นเงา เหตุผลที่ต้องคอยเป็นเงาก็เพราะคุณเขาฝืนทำเรื่องอย่างว่าทำให้ภายในที่ยังบอบช้ำ ช้ำอีกระลอก หญิงสาวลองถามตอนเขากึ่งหลับกึ่งตื่นถึงแผลบนร่างกาย ได้คำตอบว่ามีปัญหากับผู้ชายของคุณภัส แล้วที่ช่วงท้องช้ำขนาดนี้ก็เพราะโดนกระทืบ ไม่รวมที่โดนเศษแก้วบาดอีกต่างหาก
เมื่อได้คำตอบก็ยังไม่คลายความสงสัย ใจคิดอยากรู้ว่าเขาทำอะไร พูดอะไร ทำไมถึงโดนหนักขนาดนี้ สุดท้ายก็ได้แต่คิดในใจ เลือกดันลำตัวไปจุ๊บแก้มบอกให้นอนหลับฝันดีแทนการถามต่อ
บ่ายคล้อย
"หิว" เกื้อกูลกระซิบข้างหูคนนอนหลับ จนตากลมโตค่อย ๆ ลืมแล้วปรือขึ้น ปากสีอ่อนขยับตอบเสียงอู้อี้
"รอแป๊บหนึ่งนะ" ตอบแล้วลุกเลย รีบลงจากเตียงไปล้างหน้าให้ไม่งัวเงียแล้วรีบออกไปดูอาหารมื้อเย็นวันนี้
ไม่ถึงสิบนาที ร่างเล็กก็เดินนำแม่บ้านเข้ามาในห้องโดยมีอาหารมื้อเย็น น้ำ และผลไม้ เครื่องดื่มบำรุงร่างกาย ก่อนจะขึ้นเตียงไปสะกิดเรียกคุณเขาที่นอนเล่นเกมให้มาทานอาหาร
"ไม่ออกไปไหนเหรอ?" เกื้อกูลนั่งลงที่เก้าอี้ หันมองเชิงถามซ้ำอีกครั้งหลังจากไม่ได้คำตอบ
"คุณไม่ค่อยสบาย ควรมีคนดูแล"
"ไม่ได้เป็นง่อย ไว้ง่อยก่อนค่อยมาดูแล"
"..." ไม่เถียงไม่ตอบโต้เพียงแค่มองตาใส
"เงียบ"
"ถ้าจะเป็นง่อยต้องรีบเป็นนะคะ เดี๋ยวจะครบสามปีที่คุณว่าแล้ว"
"?"
"ตอนนั้นคงไม่ได้อยู่ดูแลแล้วค่ะ"
"ความจำดี คงอยากไปเต็มทีแล้วใช่ไหม?" ตักข้าวต้มเข้าปาก ถามไม่มองหน้า กินต่อหน้าตาเฉย ตาจ้องอยู่กับภาพเคลื่อนไหวในโทรศัพท์
"สวยดีนะคะ สเปกคุณเลย" เธอหมายถึงผู้หญิงที่เขากำลังเลื่อนคลิปเต้นดูอยู่น่ะ สวยดี หน้าตาสวยคม นมใหญ่ หุ่นดี คงสเปกเขาเลย
"เหรอ"
"เขาคล้ายคุณภัสค่ะ"
"ถ้าพูดแบบนี้ก็สวยกว่าเธออะ" แต่ผู้หญิงในคลิปยังสวยไม่เท่าภัสเลย
"คงไม่มีใครสวยเท่าคุณภัสอีกแล้วค่ะ" เพราะในใจเขามีแต่คุณภัส ต่อให้มีมาสวยกว่าหรือเป็นถึงดาราก็คงไม่สวยน่าพอใจเท่าคุณภัส คงจะรักจะชอบมากจริง ๆ ไม่แปลกใจเลยทำไมยอมเจ็บตัวขนาดนี้
"เหรอ"
"..."
"ฉันพยายามมองเธอแบบที่ภัสบอก แต่มองเท่าไหร่ก็มองไม่ออก ทั้งที่มีดีทุกอย่าง ยกเว้นหน้าตา" 'ถ้าพี่มองว่าภัสน่ารัก คู่หมั้นพี่ก็น่ารักเหมือนกัน พอโตเป็นสาวเต็มวัยคงสวยกว่าภัสแน่นอน' ตรงไหน? สวยตรงไหน น่ารักตรงไหน..วะ
ประโยคแทงใจดำทำใบหน้าจิ้มลิ้มชา ชาไปถึงหัวใจจนนัยน์ตาวูบไหวมีน้ำใสคลอ
ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเปรียบเทียบ ต่อให้เธอสวยหรือไม่สวยยังไงก็สู้คนในใจเขาไม่ได้อยู่แล้ว แค่ได้ใจเขาก็ชนะขาดลอย เผลอ ๆ ไม่ต้องพยายามอะไรเลยด้วยซ้ำ
วันวานเธอทำโหลแก้วแตก เขาเดินหนี พอเป็นคุณภัส เขารีบเข้าไปช่วย สุดท้ายก็หายไปด้วยกัน ทิ้งให้เธอนั่งแท็กซี่กลับเอง แค่นี้ก็รู้แล้วหรือเปล่า ใครกันที่สำคัญ..
"ออกไปข้างนอกบ้าง ไปซื้อของบ้าง มีเงินไหม ไม่มีเดี๋ยวโอนให้" ไม่แค่พูด แต่รีบปัดหน้าจอแล้วโอนเงินให้ทันที จะได้ไม่ต้องอยู่เกะกะสายตา
วิเวียนรับเงินแล้วรีบออกจากห้องทันที นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาไล่ ยังมีอีกหลายวิธีที่ใช้ไล่ แต่ส่วนใหญ่จะใช้เงินฟาดหัวแล้วไล่ให้ไปไกล ๆ บ่อยสุด ช่วงแรกที่โดนผลักไส เธอร้องไห้ฟูมฟายในรถอยู่นาน จนเมื่อวันเวลาผ่านไป ใจก็ยังเจ็บ แค่ไม่มีน้ำตา แต่เชื่อว่าอีกไม่นานคงหายดี
วันนี้ไม่ได้ออกไปไหนไกล แค่แวะมานั่งจิบชาร้อน ๆ ชิมขนมหวานช่วงเทศกาล เท่านี้ก็พอจะทำให้ใจชื้นขึ้นมาบ้าง
กระทั่งจ่ายเงิน
"มายังไง มาคนเดียวเหรอ" เจ้าของมือใหญ่ที่วางบนศีรษะ กดให้นั่งลงแล้วนั่งเบียดด้านข้าง ถามสีหน้ายิ้มแย้ม ทำผู้ชายอีกสองคนที่มากับเขายืนงง
"กูไปโต๊ะนู้นนะ"
"อืม" ฟู่ตอบไม่หันไปสบตา สายตาจ้องอยู่ที่แก้มซาลาเปา
"มาคนเดียวค่ะ กำลังจะกลับแล้ว"
"รีบไปไหน นั่งคุยเป็นเพื่อนพี่หน่อย"
"เครียดงานเหรอคะ"
"นิดหน่อย ขอจับแก้มได้ไหม"
"อือ" พยักหน้าเม้มปากตอบเสียงอยู่ในลำคอ ขยับใบหน้าไปให้พี่ฟู่จับ ๆ จิ้ม ๆ ดูจากสายตาเขาแล้วคงมันเขี้ยวเธอน่าดู ถ้าฟัดได้คงฟัดไปแล้ว
"ไม่เจอกันแป๊บเดียวเริ่มมีแก้มแล้ว"
"อาหารถูกปากค่ะ" ถูกปากกว่าที่ไทย
"พี่ยังคิดอยู่เลย ทำไมคนนั้นของหนูไม่เป็นพี่"
"คนนั้นคนไหน"
"ก็คู่หมั้นไง ถ้าพี่เป็นไอ้เกื้อคงโคตรหวงหนูมาก ๆ ฟัดแก้มตลอดเวลาแน่นอน" สาเหตุที่กล้าพูดแบบนี้ก็เพราะเราสองคนเคยคุยกัน เคยนัดเจอกัน ตอนนั้นวิเวียนเพิ่งอายุสิบแปด กำลังน่ารัก มีแววว่าความสัมพันธ์จะพัฒนา แต่อยู่ ๆ เธอก็หายไป ย้ายบ้าน ลบบัญชีที่ติดต่อ มาเจออีกทีก็เป็นคู่หมั้นของเพื่อนรักไปซะแล้ว จะขอจะคุยอะไรก็ไม่ทันแล้ว
ถึงแม้จะไม่ใช่คนแรก แต่ได้เป็นคนนั้นก็ยังดี
"พูดแบบนี้ไม่น่ารัก" ยู่ปากตอบพี่ฟู่
"แค่บอกว่าถ้าพี่เป็นมัน แล้วมันอาการเป็นไงบ้างครับ" ถามแล้วเนียนวาดวงแขนวางที่พักแขนโซฟา คล้ายกอดทางอ้อมแต่โดนเด็กรู้ทันตีมือเข้าให้ เลยใช้จังหวะนี้โอบรอบเอววิเวียนมากระแทกอก ทำให้ริมฝีปากและจมูกแตะที่หน้าผากหอม ๆ ของเธอ
"พี่ฟู่!" วิเวียนแทบจะแยกเขี้ยวใส่ จากใบหน้าจิ้มลิ้มเมื่อครู่ตอนนี้บึ้งตึงไม่เหลือความน่ารัก ทว่าคนด้านข้างกลับหัวเราะ ยกโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายรัว ๆ
"ทำไมต้องแกล้งแบบนี้ด้วย ถ้าคนอื่นมาเห็นจะทำยังไง"
"ไม่ทำยังไง ไม่ปฏิเสธ แล้วแต่จะคิด"
"ไม่อยากคุยด้วยแล้ว วันหลังไม่มาแล้วร้านนี้"
"ไปร้านไหนก็ตามทุกร้านแหละ"
"จะฟ้องคุณเกื้อ" ยืดอกพูด อย่างน้อยพี่ฟู่ก็ต้องเกรงใจคุณเขาบ้างแหละ
"แค่แกล้งเล่นเอง" เกาฟู่ยิ้มเจื่อนตอบ มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าวิเวียนยังไม่รู้อนาคตข้างหน้า ใจหนึ่งคิดสงสารเธอที่ต้องเจอคนอย่างมัน อีกใจก็อยากให้เธอมาอยู่ในปกครองเขาเร็ว ๆ
ถ้าวันนั้นมาถึงแล้ววิเวียนบอกไม่ เขาจะไม่ ไม่บังคับเลย จะทำให้เธอมีความสุขอย่างเดียว จะได้อารมณ์ดี ชวนคุยเจื้อยแจ้ว ให้พูดตามตรง เขาชอบเธอตอนอายุสิบแปดมากกว่าตอนนี้เสียอีก ดูน่ารักสดใสดี ทว่าตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว
"ต่อไป ห้ามแกล้งแบบนี้อีกนะคะ เพราะถ้าแกล้งอีก จะไม่ให้จับแก้มแล้ว"
"จับ ๆ ไม่แกล้งแล้ว" ฟู่ตอบโดยที่มือจับแก้มไม่ห่าง ใช้สายตาอ้อนกึ่งขอโทษไปในตัว จนใบหน้าบึ้ง ๆ เริ่มคลายออก แต่แล้วก็ต้องหันไปมองตามเสียงที่มาใหม่ ด้วยที่คุ้นหูเอามาก ๆ
"นัดกัน หรือบังเอิญ?" เกื้อกูลยืนจิบกาแฟร้อนถามทั้งสองที่นั่งจู๋จี๋กันเหมือนคู่รักปกติทั่วไป แต่ที่ไม่ปกติคือตรงที่ไอ้ฟู่นั่งควรเป็นเขาไม่ใช่มัน และตรงที่ยืนตอนนี้ควรจะเป็นมัน ไม่ใช่เขา ถ้ายึดตามสัญญา..
