บทที่ 29 เต็มใจซะที่ไหนล่ะ

“ป่ะ อาม่อนเราไปแต่งตัวกัน อาทิวมันดีใจใหญ่เลยนะว่าเธอจะแต่งงาน”

อาลีเผาะบอกกับม่อนดอยในขณะที่พากันเดินมายังบ้านพักของหญิงสาวที่อยู่เยื่องๆกับบ้านพักชั่วคราวของชายหนุ่มที่ห่างกันไม่ถึงห้าสิบเมตร พลางเดินขึ้นบันใดเปิดประตูอย่างคุ้นเคย

“เต็มใจซะที่ไหนล่ะ”

ม่อนดอยตอบพลางมองบนอย่างเหนื่อยใจที่ไม่อาจข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ