บทที่ 8 นิสัยเหมือนกัน

ในขณะที่ระบบกับเสวี่ยหลินกำลังโต้เถียงกันอย่างดุเดือด ก็มีเสียงทุ้มใสซื่อดังขึ้น

"ภรรยา ฟื้นแล้วหรือ" ร่างบางหันไปหาต้นเสียงก็พบกับเจ้าของใบหน้าคมดุ ดวงตาคมฉายแววใสซื่อ ขัดกับหน้าตาลิบลับ

"อืม....ข้าฟื้นแล้ว"

หมับ!

"ข้า...ฮึก..คิดว่าจะไม่ได้เจอภรรยาอีกแล้ว" ร่างบางถึงกับทำตัวไม่ถูกเมื่อร่างสูงโถมตัวกอดเขาแน่นจนหายใจไม่ออก

"จ..เจ้า..ป..ปล่อยข้าก่อน" ร่างบางพยายามดันตัวร่างสูงออกไปแต่ไม่เป็นผล หลังจากนั้นเขาก็รู้สึกว่าหายใจสะดวกขึ้นและอ้อมแขนแกร่งก็คลายกอดเขาลง

"เจ้า ชื่ออะไร" ร่างบางถามชื่อร่างสูงทั้งๆที่รู้อยู่แล้วแต่เขาไม่อยากให้ผิดสังเกต

"ข...ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้ว่าตัวเองชื่ออะไร" หยางจิ่นเอียงคออย่างน่ารักด้วยความสงสัย แววตาฉายความสงสัยปนอยากรู้

สาบานเลย! เมื่อกี้เสวี่ยหลินรู้สึกถึงฟิวหมาน้อยจากร่างสูง งื้อ...เจ้าหมาน้อย~

"งั้นข้าเรียกเจ้าว่าอาหยางก็แล้วกัน" ร่างสูงยกยิ้มอย่างยินดีด้วย เขาจะได้มีชื่อเป็นของตัวเองแล้ว

"เหนื่อยไหม เจ้าเฝ้าข้าอย่างนี้ทุกวันเลยหรือ" จู่ๆร่างบางก็ถามขึ้นมาทำเอา หยางจิ่นงงไม่น้อย

"ไม่เหนื่อยหรอก ข้าเฝ้ารอที่ภรรยาลืมตาทุกวันเลย" หยางจิ่นพูดเสียงใสพลางยิ้มให้ร่างบางอย่างอารมณ์ดี แต่คนที่ได้เห็นรอยยิ้มแสนสดใสนี่สิถึงกับชะงักไปไม่ถูกเลย

"อะแฮ่ม ข้าหิวแล้ว" อยู่ดีๆก็เปลี่ยนเรื่องซะงั้น เสวี่ยหลินเฉไฉเปลี่ยนเรื่องกลบเกลื่อนอาการไปไม่ถูกของตัวเอง

{เขินก็บอกมาเถอะครับ สามีคุณไม่รู้หรอก ใส่ซื่อเหมือนเด็ก 6 ขวบขนาดนั้น}

'ไม่ใช่เรื่องของแกระบบ' ร่างบางถลึงตาใส่เจ้าก้อนกลมที่บังอาจมาแซวเขา

"ภรรยาหิวแล้วหรือ! เดี๋ยวข้าไปเอาผลไม้ป่ามาให้นะ" ว่าแล้วร่างสูงก็วิ่งตึงตังลงจากกระท่อมไป ระบบเมื่อเห็นว่าทางสะดวกแล้วจึงรายงานเรื่องแม่เลี้ยงใจร้ายให้แก่เจ้านายของตนฟัง

{โฮสต์ครับ ตอนที่คุณรับผมไปสอดแนมจวนของอดีตตระกูลของคุณ พอจะรู้เรื่องบางอย่างในอดีตที่แม่เลี้ยงของคุณเคยทำไว้}

"เรื่องอะไร" ร่างบางเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นมาอย่างแปลกใจ เมื่อระบบสืบเรื่องในอดีตของแม่เลี้ยงของตน

{แม่ของคุณไม่ได้ป่วยตาย แต่ถูกฆ่าตายต่างหาก} เมื่อได้ยินคำพูดของระบบ ฉับพลันความรู้สึกสายหนึ่งวิ่งเข้ามาในหัวใจความแค้น ที่ทะลักเข้ามาในหัวใจเขาจนเก็บไม่อยู่ ความรู้สึกของเจ้าของร่างทำเอาเขาควบคุมไม่อยู่

"ไม่เป็นไรไม่เป็นไร" ความรู้สึกของเจ้าของร่างบอกกับเขาว่าต้องแก้แค้น น่าแปลกทั้งๆที่เขากับเจ้าของร่างก็คือคนคนเดียวกันแต่ทำไมเขารู้สึกว่าเจ้าของร่างยังอยู่ใกล้ๆเขา

{ก็เพราะเป็นดวงวิญญาณดวงเดียวกันยังไงหรือครับ คุณทั้งสองคนเป็นวิญญาณดวงเดียวกัน แต่ถูกจับแยกออกจากกัน พูดง่ายๆก็คือคุณทั้งสองคนเป็นเหมือนแฝดกันแต่ต่างภพ ต่างยุคสมัย ต่างโลก วิญญาณของเจ้าของร่างเก่ายังไม่เข้าสู่วัฏสงสารเพราะยังไม่ถึงเวลาอันควรของเขา แต่วิญญาณของเจ้าของร่างไม่ได้อยู่ที่ภพภูมินี้แล้ว เนื่องจากวิญญาณของฝาแฝดคุณเป็นคนดีเขาจึงไปอยู่ในภพภูมิที่ดี แต่ไม่รู้ว่าเรื่องในอดีตของแม่เลี้ยงของคนถูกเปิดเผยหรือเปล่าถึงทำให้คุณรู้สึกถึงดวงวิญญาณของเขา} ระบบอธิบายยืดยาวหวังให้เจ้านายเข้าใจ แล้วร่างบางก็เข้าใจจริงๆ เรื่องแก้แค้นน่ะเขาแก้แค้นแน่ แต่เขาไม่อยากให้วิญญาณอีกครึ่งหนึ่งของเขาต้องจมอยู่กับความแค้น มันไม่เป็นผลดีต่อดวงวิญญาณอีกครึ่งหนึ่งเลย

"เรื่องแก้แค้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้ฉันยังมีพลังไม่มากพอ คงต้องหาทางเพิ่มพูนพลังก่อน"

{คงต้องเป็นอย่างนั้นล่ะครับโฮสต์ แล้วนอกจากนี้คนก็ต้องทำเป้าหมายของระบบให้สำเร็จ}

"แล้วเป้าหมายของนายจำเป็นต้องมีฉันด้วยหรือ" ร่างบางถามเจ้าก้อนกลมด้วยความแปลกใจ

{จำเป็นต้องมีสิโฮสต์ ทั้งเบื้องบนเห็นว่าในโลกนี้ขาดแคลนบุคลากรทางการแพทย์ ระบบแม่จึงสร้างระบบขึ้นมาและให้ระบบเลือกผู้ที่เหมาะสมให้มาทำภารกิจของระบบในครั้งนี้}

"แล้วนายก็เลือกฉัน" ร่างบางถอนหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน เพราะแทนที่เขาจะได้ไปเกิดกับต้องมาติดแหง็กอยู่ในโลกใบนี้

{ก็ตอนนั้นมีแต่คนที่ตายคนเดียวนี่นา ระบบไม่เห็นคนอื่นแล้วก็เลยเลือกคุณมานี่ไง} คำตอบของเจ้าก้อนกลมนี้ช่าง.....อยากจะจับก้อนกลมๆนั่นขยำให้แหลกคามือ

"แต่ฉันไม่ได้จบแพทย์ ไม่มีความรู้เรื่องแพทย์เลย เพราะฉันจะเป็นหมอในโลกใบนี้ได้ไง" เสวี่ยหลินพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ เขาจบบริหารธุรกิจนะ มันคนละทางกับสิ่งที่ระบบอยากให้เขาเป็นจริงๆ

{ไม่ต้องห่วงเลยครับ คุณแค่ให้ระบบสแกนร่างกายคนไข้แล้วระบบก็วินิจฉัยอาการของคนไข้ คุณก็บอกวิธีรักษาคนไข้ตามที่ระบบบอกก็แค่นั้นเอง แล้วอีกอย่างคุณก็ต้องเก็บสมุนไพรมารักษาคนไข้ด้วยตัวเอง ซึ่งระบบมีสวนสมุนไพรสำเร็จรูปให้} ว่าแล้วเจอก้อนกลมก็เปิดภาพให้เจ้านายเห็นสวนสมุนไพรที่ว่างเปล่าไม่มีสมุนไพรอยู่ในนั้นเลย

"การหาสมุนไพรก็ต้องเข้าป่าสิ" การเดินป่าเป็นสิ่งที่เขาไม่ถนัดที่สุด เพราะเขาไม่ชอบกิจกรรมเคลื่อนไหวทุกชนิด

{คุณมีพลังเวทย์อยู่จะไปกลัวอะไร อย่าป๊อดหน่อยเลยหน่า} เสวี่ยหลินพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่รู้สึกอะไรกับน้ำเสียงเหยียดหยามของเจ้าก้อนกลม ว่าแต่หยางจิ่นเอาผลไม้นานจัง ไปตามดีไหมนะ

"มาแล้ว! " พูดไม่ทันขาดคำร่างบางที่กำลังลุกจากเตียงเพื่อไปตามร่างสูง เจ้าตัวก็เดินมาพร้อมกับผลไม้ในตะกร้าสาน

"ผิงกั่ว" ร่างบางพูดขึ้นมาอย่างแปลกใจเมื่อเห็นแอปเปิลแดงเต็มตะกร้าสาน 'ลูกสวยๆทั้งนั้น หยางจิ่นไปเก็บมาจากไหน' ร่างบางกล่าวขึ้นในใจด้วยความแปลกใจ

{สามีคุณเป็นคนดวงดีมากเลยนะ ที่ได้ผลไม้ล้ำค่าจากป่าอาถรรพ์}

'ผลไม้ล้ำค่า? '

{ช่าย! แอปเปิลแดงในป่าอาถรรพ์มีสรรพคุณลึกลับเพิ่มพลังงานและพลังเวทย์ แล้วยังช่วยเสริมร่างกายให้กลับมามีพลังด้วย แต่คนอื่นไม่มีใครรู้หรอกเพราะไม่มีใครเข้ามาเก็บในป่าอาถรรพ์หรอก} ป่าอาถรรพ์ ชื่อนี้เขาพอคุ้นๆจากความทรงจำอยู่บ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าผลไม้ธรรมดาที่หาพบได้ทั่วไปพอมาอยู่ในป่าอาถรรพ์แล้วจะกลายเป็นผลไม้วิเศษ

{แหม! สามีคุณเป็นคนดวงดี หน้าตาก็ดี หุ่นก็น่ากิน ได้สักครั้งจะตั้งใจเรียน} เสวี่ยหลินพยายามแล้วนะ พยายามที่จะไม่กลอกตาเป็นเลขแปดให้กับความบ้าผู้ชายของระบบ

'น้อยๆหน่อย ระบบ นี่ระบบแม่สร้างนายขึ้นมาให้มีนิสัยแบบนี้หรือ'

{ว่ากันว่า....ระบบจะเลือกเจ้านายที่มีนิสัยเหมือนกัน นี่พูดลอยๆนะไม่ได้กระทบใคร}

'ไอ้!!! .....'