บทที่ 10 2/4
“ลิฟต์มาพอดี ชะ--” พูดไม่ทันจบ “เฮ้ย!!” ก็โดนจิ้มที่เอวจนสะดุ้งโหยง รวิบ้าจี้และเมื่อถูกจี้เอวก็กระเด้งกระดอนออกไปด้านข้างเหมือนลูกเต๋าถูกโยนลงพื้น กำลังจะหลุดปากผรุสวาทไอ้เพื่อนตัวดีที่คิดอะไรอยู่ไม่รู้ก็พูดไม่ออก เพราะตอนนี้คู่กรณีเผชิญหน้ากันเต็ม ๆ
เวรและกรรม... อุตส่าห์บัง ดันมาเล่นไม่รู้เวล่ำเวลาไอ้บ้าเมษ!
ผู้ชายสวมสูทสีดำเนี๊ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า กับสาวชุดแดงสวยเซ็กซี่ จ้องกันตาไม่กระพริบ
คนหนึ่งมองนิ่ง ๆ ด้วยแววตาเฉยชาเหมือนไม่รู้สึกรู้สา แต่อีกฝ่ายกลับเบิกตาโตราวกับเห็นผี
รวิอยากยกมือขึ้นตีหน้าผากแรง ๆ ต่อจากนี้ไม่อยากคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น
รอให้หลบก็ไม่หลบสักที ปรเมศวร์ก็เลยต้องใช้วิธีนี้ อย่างไรเสียก็เจอกันแล้ว ก็พูดกันให้รู้เรื่องไปเลยแล้วกัน!
“รวิทำไมไม่บอกไปล่ะว่ามากับเพื่อนคนไหน ไม่แนะนำกันเลยนะ แถมยังจะส่งกลับทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ทักทายกันเลยด้วยซ้ำ”
เสียงนั่นทำให้ FA สาวถึงกับนิ่งไป น้ำเสียงเคยคุ้นทำให้เธอต้องตั้งสติเสียใหม่ ใจบอก สมองสั่งไม่ให้คิดมากไร้สาระ มันแทบเป็นไปไม่ได้ที่ปรเมศวร์จะมาอยู่ตรงนี้
ก็อาจจะแค่เสียงคล้าย บุคลิกคล้าย... หน้าตาคล้าย
ทว่าพอมองหน้าคนพูดที่ยืนประจันหน้ากับเธอให้ชัด ๆ หญิงสาวก็รู้สึกเหมือนถูกค้อนหนัก ๆ ทุบเข้าที่หัว
ปรเมศวร์ยังยิ้มน้อย ๆ สีหน้าไม่ได้ตกตื่นอะไรที่เห็นเธอ แต่กับหญิงสาว ยอดพธูถึงกับนิ่งไปทันควัน ดวงตาคู่สวยฉายแววสับสนเหมือนไม่อยากเชื่อในสายตาตัวเอง
“สวัสดีครับ พี่พธู ไม่ได้เจอกันนาน... เป็นสิบปีได้แล้วมั้ง เอ ไม่ ๆ สิบหกปีแล้วงั้นสินะ”
พี่พธู...
พี่พธู...
พี่พธู... แค่คำสามคำ มันฉุดความทรงจำหลาย ๆ อย่างที่ฝังกลบไปแล้วให้กลับขึ้นมาอีก สำหรับยอดพธูมันเป็นความพลุ่งพล่านอยู่ในอกที่ชวนให้อึดอัด เจ็บปวด... และคิดถึง
ก็เขาเคยเรียกเธอแบบนี้ เมื่อตอนแรกที่ได้รู้จักกัน
‘ขอโทษนะ พี่ใช่พี่พธูหรือเปล่า รหัส 4701611141’
เด็กหนุ่มร่างสูงยังดูผอมอยู่มาก เพราะไม่ได้มีกล้ามเนื้อมากนัก ผมยังติดจะเกรียนทำให้พอรู้ว่าเพิ่งเป็นนักศึกษาใหม่ ยอดพธูหันกลับมามองคนทักและต้องแหงนหน้าขึ้นมองสบตาคนพูดที่กำลังยิ้มแฉ่งแข่งกับดวงตะวันบนหัว
ความร้อน แสงแดดทำให้ตาเธอพร่า และสาวมั่นสุดในคณะเศรษฐศาสตร์ก็ไม่ได้ตอบอะไร เพราะยังตั้งตัวไม่ทันกับรอยยิ้มที่เธอรู้สึกว่า มันเหมาะกับหน้าร้อนมากที่สุด
‘ผมปรเมศวร์ เรียกเมษก็ได้ ผมเป็นน้องรหัสพี่’
สายตาคนตัวสูงยังมองจับจนรุ่นพี่สาวรู้สึกว่าแก้มร้อนขึ้นมาหน่อย ๆ กระนั้นยอดพธูก็ไม่ได้หลบตา เธอพยักหน้ารับแต่ก็อดจะเอี้ยวตัวกลับไปมองด้านหลังไม่ได้ หญิงสาวทำตาเขียวใส่กลุ่มเพื่อน ๆ ที่กำลังส่งเสียงวี้ดว้าย โวยวายกันให้ได้ยินว่าเธอได้น้องรหัสหล่อวัวตายควายล้มชวนน้ำเดินขนาดไหน
‘ค่ะ พี่ชื่อยอดพธู แล้วน้อง’ หลังเสียการควบคุมตัวไปนิดหน่อย ยอดพธูก็กลับมามีสติอีกครั้ง ‘แต่เดี๋ยวนะ พี่ว่าน้องรหัสพี่เป็นผู้หญิงไม่ใช่เหรอคะ แล้วน้อง--’
‘มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า ก็ถ้าข้อมูลที่ให้ไปถูกต้อง ผมว่าคงไม่ผิดหรอก ถ้าพี่เรียนสถาปัตย์’
ยอดพธูส่ายหน้า และอดยิ้มออกมาไม่ได้ ‘น้องทักผิดคนแล้วค่ะ พี่เรียนเศรษฐศาสตร์’
‘อ้าว! ไหงงั้น’
ดูก็รู้ว่าคนพูดแกล้งว่า ยอดพธูมองเขานิ่ง ๆ และนึกรู้แล้วว่าทำไมเขาถึงได้ทักคนผิด
‘ว้า! ดันทักผิดคนเสียได้ แต่ไม่เป็นไรนะครับ เรามาทำความรู้จักกันอีกครั้งดีไหม ผมเมษ เรียนสถาปัตย์ ดีใจที่ได้รู้จักอีกครั้งนะครับ พธู’
เด็กปีหนึ่งกล้าเรียกรุ่นพี่ด้วยชื่อเฉย ๆ แบบนี้ ไม่ว่าใครก็ดูออก ว่าหนุ่มรุ่นน้องมีความอยากปีนเกลียวมากขนาดไหน
แน่นอน ยอดพธูรู้ตัวเองดีว่าเป็นคนสวย และก็รู้ตัวดีว่ามีหนุ่ม ๆ อยากเข้าหามากแค่ไหน แต่เธอแค่ชอบบริหารเสน่ห์ ไม่ได้อยากมีเจ้าของ ไม่อยากผูกตัวเองติดแหง็กกับคำว่าแฟน แม้จะเซอร์ไพรส์กับการเข้าหาครั้งนี้ของเด็กปีหนึ่ง ทว่ายอดพธูมั่นใจตัวเองมากว่าก็แค่นั้น
ใช่ เขาหล่อ ดูดี ก็ดูเพอร์เฟกต์ แต่แล้วไงล่ะ!
‘ก็ค่ะ แล้วขอโทษนะ พี่ว่าน้องครีเอทการเข้าหาผู้หญิงได้เก่งมาก แต่ระวังไว้ด้วยล่ะ ว่าจะเผลอเข้าหาผู้หญิงที่ไม่ควรเข้าหา พี่แค่หวังดีก็เลยอยากเตือนไว้’
ยอดพธูกำลังจะหมุนตัวกลับแล้วเดินจากมา แต่ว่า...
‘ผู้หญิงคนนั้นหมายถึงพี่ด้วยหรือเปล่า’
รุ่นพี่สาวชะงักไปนิดหน่อย แต่ไม่ได้ตอบอะไร ยอดพธูก้าวจากมาพร้อมกับเพื่อน ๆ ในกลุ่ม ทว่าคนที่ยังยืนมองตามหลังตาไม่กระพริบยังตะโกนไล่หลังมาให้ได้ยิน
‘ผมถือว่าคำตอบคือไม่นะ แล้วเจอกันครับ’
แล้วก็เพราะรอยยิ้ม ความมั่นใจในตัวเองของปรเมศวร์นั่นไม่ใช่หรือ ที่สุดท้ายทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เรียกได้ว่าน่าสมเพช!
ยอดพธูดึงตัวเองออกจากอดีตเก่า ๆ หญิงสาวกระพริบตาถี่ ๆ ค้อมศีรษะเล็กน้อยอย่างที่ควรจะทำเมื่อถูกคนแปลกหน้าทัก
“ขอโทษนะคะไม่ทราบว่าเคยรู้จักคุณ ขอตัวก่อนนะคะ มีธุระ”
FA สาวกลืนน้ำลายลงคอฝืด ๆ ขณะเชิดหน้าขึ้นนิด ๆ เธอผละจากมาหวังจะก้าวเข้าไปในลิฟต์ ในอกมันร้อนผ่าว ทั้ง ๆ ที่เนื้อตัวเย็นเฉียบ ทว่าเดินออกไปได้แค่สองก้าวเท่านั้น
“คนเป็นผู้ใหญ่ เขาทำกันแบบนี้เหรอพธู”
